مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٣

[ ضرورت مشورت با خردمندان ]

خدمت من طاعت و حمد خداست * تا نپندارى كه حق از من جداست

چشم نيكو باز كن در من نگر * تا ببينى نور حق اندر بشر

بايزيد آن نكته‌ها را هوش داشت * همچو زرين حلقه‌اش در گوش داشت

آمد از وى بايزيد اندر مزيد * منتهى در منتها آخر رسيد

چون پيمبر ديد آن بيمار را * خوش نوازش كرد يار غار را

زنده شد او چون پيمبر را بديد * گوييا آن دم مر او را آفريد

گفت بيمارى مرا اين بخت داد * كامد اين سلطان بر من بامداد

تا مرا صحت رسيد و عاقبت * از قدوم اين شه بىحاشيت

اى خجسته رنج و بيمارى و تب * اى مبارك درد و بيدارى شب

نك مرا در پيرى از لطف و كرم * حق چنين رنجوريى داد و سقم

درد پشتم داد هم تا من ز خواب * بر جهم هر نيم شب لا بد شتاب

تا نخسبم جمله شب چون گاوميش * دردها بخشيد حق از لطف خويش

زين شكست آن رحم شاهان جوش كرد * دوزخ از تهديد من خاموش كرد

رنج گنج آمد كه رحمتها در اوست * مغز تازه شد چو بخراشيد پوست

اى برادر موضع تاريك و سرد * صبر كردن بر غم و سستى و درد

چشمه‌ى حيوان و جام مستى است * كان بلنديها همه در پستى است

آن بهاران مضمر است اندر خزان * در بهار است آن خزان مگريز از آن

همره غم باش و با وحشت بساز * مىطلب در مرگ خود عمر دراز

آن چه گويد نفس تو كاينجا بد است * مشنوش چون كار او ضد آمده ست

تو خلافش كن كه از پيغمبران * اين چنين آمد وصيت در جهان

مشورت در كارها واجب شود * تا پشيمانى در آخر كم بود

گفت امت مشورت با كى كنيم * انبيا گفتند با عقل اميم

گفت گر كودك در آيد يا زنى * كاو ندارد عقل و راى روشنى