مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٢

[ خدمت به خلق ، عين طاعت و عبادت است ]

قصد گنجى كن كه اين سود و زيان * در تبع آيد تو آن را فرع دان

هر كه كارد قصد گندم باشدش * كاه خود اندر تبع مىآيدش

كه بكارى بر نيايد گندمى * مردمى جو مردمى جو مردمى

قصد كعبه كن چو وقت حج بود * چون كه رفتى مكه هم ديده شود

قصد در معراج ديد دوست بود * در تبع عرش و ملايك هم نمود

خانه‌ى نو ساخت روزى نو مريد * پير آمد خانه‌ى او را بديد

گفت شيخ آن نو مريد خويش را * امتحان كرد آن نكو انديش را

روزن از بهر چه كردى اى رفيق * گفت تا نور اندر آيد زين طريق

گفت آن فرع است اين بايد نياز * تا از اين ره بشنوى بانگ نماز

بايزيد اندر سفر جستى بسى * تا بيابد خضر وقت خود كسى

ديد پيرى با قدى همچون هلال * ديد در وى فر و گفتار رجال

ديده نابينا و دل چون آفتاب * همچو پيلى ديده هندستان به خواب

چشم بسته خفته بيند صد طرب * چون گشايد آن نبيند اى عجب

بس عجب در خواب روشن مىشود * دل درون خواب روزن مىشود

آن كه بيدار است و بيند خواب خوش * عارف است او خاك او در ديده كش

پيش او بنشست و مىپرسيد حال * يافتش درويش و هم صاحب عيال

گفت عزم تو كجا اى بايزيد * رخت غربت را كجا خواهى كشيد

گفت قصد كعبه دارم از پگه * گفت هين با خود چه دارى زاد ره

گفت دارم از درم نقره دويست * نك ببسته سخت در گوشه‌ى ردى است

گفت طوفى كن به گردم هفت بار * وين نكوتر از طواف حج شمار

و آن درمها پيش من نه‌اى جواد * دان كه حج كردى و حاصل شد مراد

عمره كردى عمر باقى يافتى * صاف گشتى بر صفا بشتافتى

حق آن حقى كه جانت ديده است * كه مرا بر بيت خود بگزيده است

كعبه هر چندى كه خانه‌ى بر اوست * خلقت من نيز خانه‌ى سر اوست

تا بكرد آن كعبه را در وى نرفت * و اندر اين خانه بجز آن حى نرفت

چون مرا ديدى خدا را ديده‌اى * گرد كعبه‌ى صدق بر گرديده‌اى