مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧

[ هواى نفس ، تباه كنندهء طاعات و عبادات است ]

جان دريغم نيست از عيسى و ليك * واقفم بر علم دينش نيك نيك

حيف مىآمد مرا كان دين پاك * در ميان جاهلان گردد هلاك

شكر ايزد را و عيسى را كه ما * گشته‌ايم آن كيش حق را رهنما

از جهود و از جهودى رسته‌ام * تا به زنارى ميان را بسته‌ام

دور دور عيسى است اى مردمان * بشنويد اسرار كيش او به جان

كرد با وى شاه آن كارى كه گفت * خلق حيران مانده ز ان مكر نهفت

راند او را جانب نصرانيان * كرد در دعوت شروع او بعد از آن

صد هزاران مرد ترسا سوى او * اندك اندك جمع شد در كوى او

او بيان مىكرد با ايشان به راز * سر انگليون و زنار و نماز

او به ظاهر واعظ احكام بود * ليك در باطن صفير و دام بود

بهر اين بعضى صحابه از رسول * ملتمس بودند مكر نفس غول

كاو چه آميزد ز اغراض نهان * در عبادتها و در اخلاص جان

فضل طاعت را نجستندى از او * عيب ظاهر را بجستندى كه كو

مو به مو و ذره ذره مكر نفس * مىشناسيدند چون گل از كرفس

موشكافان صحابه هم در آن * وعظ ايشان خيره گشتندى به جان

دل به دو دادند ترسايان تمام * خود چه باشد قوت تقليد عام

در درون سينه مهرش كاشتند * نايب عيساش مىپنداشتند

او به سر دجال يك چشم لعين * اى خدا فريادرس نعم المعين

صد هزاران دام و دانه ست اى خدا * ما چو مرغان حريص بىنوا

دم‌به‌دم ما بسته‌ى دام نويم * هر يكى گر باز و سيمرغى شويم

مىرهانى هر دمى ما را و باز * سوى دامى مىرويم اى بىنياز

ما در اين انبار گندم مىكنيم * گندم جمع آمده گم مىكنيم

مىنينديشيم آخر ما به هوش * كين خلل در گندم است از مكر موش