مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤١

[ طالب اصل باش نه فرع ]

گفت اى خر اندر اين باغت كه خواند * دزدى از پيغمبرت ميراث ماند

شير را بچه همىماند به دو * تو به پيغمبر به چه مانى بگو

با شريف آن كرد مرد ملتجى * كه كند با آل ياسين خارجى

تا چه كين دارند دايم ديو و غول * چون يزيد و شمر با آل رسول

شد شريف از زخم آن ظالم خراب * با فقيه او گفت ما جستيم از آب

پاى دار اكنون كه ماندى فرد و كم * چون دهل شو ! زخم مىخور بر شكم !

گر شريف و لايق و هم دم نىام * از چنين ظالم تو را من كم نىام

شد از او فارغ بيامد كاى فقيه * چه فقيهى ؟ اى تو ننگ هر سفيه

فتوىات اين است اى ببريده دست * كاندر آيى و نگويى امر هست ؟

اين چنين رخصت بخواندى در وسيط * يا بدست اين مسئله اندر محيط

گفت حق استت بزن دستت رسيد * اين سزاى آن كه از ياران بريد

اين عيادت از براى اين صله است * وين صله از صد محبت حامله است

در عيادت شد رسول بىنديد * آن صحابى را به حال نزع ديد

چون شوى دور از حضور اوليا * در حقيقت گشته‌اى دور از خدا

چون نتيجهء هجر همراهان غم است * كى فراق روى شاهان ز آن كم است

سايهء شاهان طلب هر دم شتاب * تا شوى ز آن سايه بهتر ز آفتاب

گر سفر دارى بدين نيت برو * ور حضر باشد از اين غافل مشو

سوى مكه شيخ امت بايزيد * از براى حج و عمره مىدويد

او به هر شهرى كه رفتى از نخست * مر عزيزان را بكردى باز جست

گرد مىگشتى كه اندر شهر كيست * كاو بر اركان بصيرت متكى است

گفت حق اندر سفر هر جا روى * بايد اول طالب مردى شوى