مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٤٠

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

گفت با اينها مرا صد حجت است * ليك جمع‌اند و جماعت قوت است

بر نيايم يك تنه با سه نفر * پس ببرمشان نخست از همدگر

هر يكى را من به سويى افكنم * چون كه تنها شد سبيلش بر كنم

حيله كرد و كرد صوفى را به راه * تا كند يارانش را با او تباه

گفت صوفى را برو سوى وثاق * يك گليم آور براى اين رفاق

رفت صوفى گفت خلوت با دو يار * تو فقيهى وين شريف نامدار

ما به فتوى تو نانى مىخوريم * ما به پر دانش تو مىپريم

وين دگر شه زاده و سلطان ماست * سيد است از خاندان مصطفاست

كيست آن صوفى شكم خوار خسيس * تا بود با چون شما شاهان جليس

چون بيايد مر و را پنبه كنيد * هفته‌اى بر باغ و راغ من زنيد

باغ چه بود جان من آن شماست * اى شما بوده مرا چون چشم راست

وسوسه كرد و مر ايشان را فريفت * آه كز ياران نمىبايد شكيفت

چون به ره كردند صوفى را و رفت * خصم شد اندر پيش با چوب زفت

گفت اى سگ ! صوفيى باشد كه تيز * اندر آيى باغ ما تو از ستيز

اين جنيدت ره نمود و بايزيد * از كدامين شيخ و پيرت اين رسيد

كوفت صوفى را چو تنها يافتش * نيم كشتش كرد و سر بشكافتش

گفت صوفى آن من بگذشت ليك * اى رفيقان پاس خود داريد نيك

مر مرا اغيار دانستيد هان * نيستم اغيارتر زين قلتبان

اين چه من خوردم شما را خوردنى است * وين چنين شربت جزاى هر دنى است

اين جهان كوه است و گفت‌وگوى تو * از صدا هم باز آيد سوى تو

چون ز صوفى گشت فارغ باغبان * يك بهانه كرد ز آن پس جنس آن

كاى شريف من برو سوى وثاق * كه ز بهر چاشت پختم من رقاق

بر در خانه بگو قيماز را * تا بيارد آن رقاق و قاز را

چون به ره كردش بگفت اى تيز بين * تو فقيهى ظاهر است اين و يقين

او شريفى مىكند دعوى سرد * مادر او را كه داند تا كه كرد

بر زن و بر فعل زن دل مىنهيد * عقل ناقص و آن گهانى اعتماد

خويشتن را بر على و بر نبى * بسته است اندر زمانه بس غبى

هر كه باشد از زنا و زانيان * اين برد ظن در حق ربانيان

هر كه بر گردد سرش از چرخها * همچو خود گردنده بيند خانه را

آن چه گفت آن باغبان بو الفضول * حال او بد ، دور از اولاد رسول

گر نبودى او نتيجهء مرتدان * كى چنين گفتى براى خاندان

خواند افسونها شنيد آن را فقيه * در پيش رفت آن ستمكار سفيه