مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٤

[ حكايت در اينكه نابخردان ، باطل را باور مىكنند ]

دوستى ابله بتر از دشمنى است * او بهر حيله كه دانى راندنى است

گفت و الله از حسودى گفت اين * ور نه خرسى چه نگرى اين مهر بين

گفت مهر ابلهان عشوه‌ده است * اين حسودى من از مهرش به است

هى بيا با من بران اين خرس را * خرس را مگزين مهل هم جنس را

گفت رو رو كار خود كن اى حسود * گفت كارم اين بد و رزقت نبود

من كم از خرسى نباشم اى شريف * ترك او كن تا منت باشم حريف

بر تو دل مىلرزدم ز انديشه‌اى * با چنين خرسى مرو در بيشه‌اى

اين دلم هرگز نلرزيد از گزاف * نور حق است اين نه دعوى و نه لاف

مومنم ينظر بنور اللَّه شده * هان و هان بگريز از اين آتشكده

اين همه گفت و به گوشش در نرفت * بد گمانى مرد را سدى است زفت

دست او بگرفت و دست از وى كشيد * گفت رفتم چون نه‌اى يار رشيد

گفت رو بر من تو غم خواره مباش * بو الفضولا معرفت كمتر تراش

باز گفتش من عدوى تو نىام * لطف باشد گر بيايى در پىام

گفت خوابستم مرا بگذار و رو * گفت آخر يار را منقاد شو

تا بخسبى در پناه عاقلى * در جوار دوستى صاحب دلى

در خيال افتاد مرد از جد او * خشمگين شد زود گردانيد رو

كاين مگر قصد من آمد خونى است * يا طمع دارد گدا و تونى است

يا گرو بسته ست با ياران بدين * كه بترساند مرا زين هم نشين

خود نيامد هيچ از خبث سرش * يك گمان نيك اندر خاطرش

ظن نيكش جملگى بر خرس بود * او مگر مر خرس را هم جنس بود

عاقلى را از سگى تهمت نهاد * خرس را دانست اهل مهر و داد

گفت موسى با يكى مست خيال * كاى بد انديش از شقاوت وز ضلال

صد گمانت بود در پيغمبريم * با چنين برهان و اين خلق كريم

صد هزاران معجزه ديدى ز من * صد خيالت مىفزود و شك و ظن

از خيال و وسوسه تنگ آمدى * طعن بر پيغمبرىام مىزدى