مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٣٣

تتمه‌ى حكايت خرس و آن ابله كه بر وفاى او اعتماد كرده بود

تو كم از خرسى نمىنالى ز درد * خرس رست از درد چون فرياد كرد

اى خدا اين سنگ دل را موم كن * ناله‌ى ما را خوش و مرحوم كن

بود كورى كاو همىگفت الامان * من دو كورى دارم اى اهل زمان

پس دوباره رحمتم آريد هان * چون دو كورى دارم و من در ميان

گفت يك كوريت مىبينيم ما * آن دگر كورى چه باشد وانما

گفت زشت آوازم و ناخوش نوا * زشت آوازى و كورى شد دوتا

بانگ زشتم مايه‌ى غم مىشود * مهر خلق از بانگ من كم مىشود

زشت آوازم به هر جا كه رود * مايه‌ى خشم و غم و كين مىشود

بر دو كورى رحم را دوتا كنيد * اين چنين ناگنج را گنجا كنيد

زشتى آواز كم شد زين گله * خلق شد بر وى به رحمت يك دله

كرد نيكو چون بگفت او راز را * لطف آواز دلش آواز را

و انكه آواز دلش هم بد بود * آن سه كورى دورى سرمد بود

ليك وهابان كه بىعلت دهند * بو كه دستى بر سر زشتش نهند

چون كه آوازش خوش و مظلوم شد * زو دل سنگين دلان چون موم شد

ناله‌ى كافر چو زشت است و شهيق * ز آن نمىگردد اجابت را رفيق

اخْسَؤُا بر زشت آواز آمده ست * كاو ز خون خلق چون سگ بود مست

چون كه ناله‌ى خرس رحمت كش بود * ناله‌ات نبود چنين ناخوش بود

دان كه با يوسف تو گرگى كرده‌اى * يا ز خون بىگناهى خورده‌اى

توبه كن و ز خورده استفراغ كن * ور جراحت كهنه شد رو داغ كن

خرس هم از اژدها چون وارهيد * و آن كرم ز آن مرد مردانه بديد

چون سگ اصحاب كهف آن خرس زار * شد ملازم در پى آن بردبار

آن مسلمان سر نهاد از خستگى * خرس حارس گشت از دل بستگى

آن يكى بگذشت و گفتش حال چيست * اى برادر مر ترا اين خرس كيست

قصه واگفت و حديث اژدها * گفت بر خرسى منه دل ابلها