مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٦

تلبيس وزير با نصارا

شيشه يك بود و به چشمش دو نمود * چون شكست او شيشه را ديگر نبود

چون يكى بشكست هر دو شد ز چشم * مردم احول گردد از ميلان و خشم

خشم و شهوت مرد را احول كند * ز استقامت روح را مبدل كند

چون غرض آمد هنر پوشيده شد * صد حجاب از دل به سوى ديده شد

چون دهد قاضى به دل رشوت قرار * كى شناسد ظالم از مظلوم زار

شاه از حقد جهودانه چنان * گشت احول كالامان يا رب امان

صد هزاران مومن مظلوم كشت * كه پناهم دين موسى را و پشت

او وزيرى داشت گبر و عشوه‌ده * كاو بر آب از مكر بر بستى گره

گفت ترسايان پناه جان كنند * دين خود را از ملك پنهان كنند

كم كش ايشان را كه كشتن سود نيست * دين ندارد بوى ، مشك و عود نيست

سر پنهان است اندر صد غلاف * ظاهرش با تست و باطن بر خلاف

شاه گفتش پس بگو تدبير چيست * چاره‌ى آن مكر و ان تزوير چيست

تا نماند در جهان نصرانيى * نى هويدا دين و نى پنهانيى

گفت اى شه گوش و دستم را ببر * بينىام بشكاف و لب در حكم مر

بعد از آن در زير دار آور مرا * تا بخواهد يك شفاعت‌گر مرا

بر منادى گاه كن اين كار تو * بر سر راهى كه باشد چار سو

آن گهم از خود بران تا شهر دور * تا در اندازم در ايشان شر و شور

پس بگويم من به سر نصرانىام * اى خداى راز دان مىدانىام

شاه واقف گشت از ايمان من * وز تعصب كرد قصد جان من

خواستم تا دين ز شه پنهان كنم * آن كه دين اوست ظاهر آن كنم

شاه بويى برد از اسرار من * متهم شد پيش شه گفتار من

گفت گفت تو چو در نان سوزن است * از دل من تا دل تو روزن است

من از آن روزن بديدم حال تو * حال تو ديدم ننوشم قال تو

گر نبودى جان عيسى چاره‌ام * او جهودانه بكردى پاره‌ام

بهر عيسى جان سپارم سر دهم * صد هزاران منتش بر خود نهم