مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٩

[ حكايت در اينكه قهر دانا ، عين لطف و حيات است ]

اى ز تو مر آسمانها را صفا * اى جفاى تو نكوتر از وفا

ز انكه از عاقل جفايى گر رود * از وفاى جاهلان آن به بود

گفت پيغمبر عداوت از خرد * بهتر از مهرى كه از جاهل رسد

عاقلى بر اسب مىآمد سوار * در دهان خفته‌اى مىرفت مار

آن سوار آن را بديد و مىشتافت * تا رماند مار را فرصت نيافت

چون كه از عقلش فراوان بد مدد * چند دبوسى قوى بر خفته زد

برد او را زخم آن دبوس سخت * زو گريزان تا به زير يك درخت

سيب پوسيده بسى بد ريخته * گفت از اين خور اى به درد آويخته

سيب چندان مر و را در خورد داد * كز دهانش باز بيرون مىفتاد

بانگ مىزد كاى امير آخر چرا * قصد من كردى تو ناديده جفا

گر ترا ز اصل است با جانم ستيز * تيغ زن يك بارگى خونم بريز

شوم ساعت كه شدم بر تو پديد * اى خنك آن را كه روى تو نديد

بىجنايت بىگنه بىبيش و كم * ملحدان جايز ندارند اين ستم

مىجهد خون از دهانم با سخن * اى خدا آخر مكافاتش تو كن

هر زمان مىگفت او نفرين نو * اوش مىزد كاندر اين صحرا به دو

زخم دبوس و سوار همچو باد * مىدويد و باز در رو مىفتاد

ممتلى و خوابناك و سست بد * پا و رويش صد هزاران زخم شد

تا شبانگه مىكشيد و مىگشاد * تا ز صفرا قى شدن بر وى فتاد

زو بر آمد خورده‌ها زشت و نكو * مار با آن خورده بيرون جست از او

چون بديد از خود برون آن مار را * سجده آورد آن نكو كردار را

سهم آن مار سياه زشت زفت * چون بديد آن دردها از وى برفت

گفت خود تو جبرييل رحمتى * يا خدايى كه ولى نعمتى

اى مبارك ساعتى كه ديدىام * مرده بودم جان نو بخشيدىام

تو مرا جويان مثال مادران * من گريزان از تو مانند خران

خر گريزد از خداوند از خرى * صاحبش در پى ز نيكو گوهرى

نه از پى سود و زيان مىجويدش * ليك تا در گرگش ندرد يا ددش

اى خنك آن را كه بيند روى تو * يا در افتد ناگهان در كوى تو