مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٤

[ تمثيل براى ابيات پيشين ]

چارق و پا تابه لايق مر تراست * آفتابى را چنينها كى رواست

گر نبندى زين سخن تو حلق را * آتشى آيد بسوزد خلق را

آتشى گر نامده ست اين دود چيست * جان سيه گشته روان مردود چيست

گر همىدانى كه يزدان داور است * ژاژ و گستاخى ترا چون باور است

دوستى بىخرد خود دشمنى است * حق تعالى زين چنين خدمت غنى است

با كه مىگويى تو اين با عم و خال * جسم و حاجت در صفات ذو الجلال

شير او نوشد كه در نشو و نماست * چارق او پوشد كه او محتاج پاست

ور براى بنده‌ش است اين گفت‌وگو * آن كه حق گفت او من است و من خود او

آن كه گفت انى مرضت لم تعد * من شدم رنجور او تنها نشد

آن كه بىيسمع و بىيبصر شده ست * در حق آن بنده اين هم بىهده ست

بىادب گفتن سخن با خاص حق * دل بميراند سيه دارد ورق

گر تو مردى را بخوانى فاطمه * گر چه يك جنسند مرد و زن همه

قصد خون تو كند تا ممكن است * گر چه خوش خو و حليم و ساكن است

فاطمه مدح است در حق زنان * مرد را گويى بود زخم سنان

دست و پا در حق ما استايش است * در حق پاكى حق آلايش است

لَمْ يَلِدْ لَمْ يُولَدْ او را لايق است * والد و مولود را او خالق است

هر چه جسم آمد ولادت وصف اوست * هر چه مولود است او زين سوى جوست

ز انكه از كون و فساد است و مهين * حادث است و محدثى خواهد يقين

گفت اى موسى دهانم دوختى * و ز پشيمانى تو جانم سوختى

جامه را بدريد و آهى كرد تفت * سر نهاد اندر بيابانى و رفت

وحى آمد سوى موسى از خدا * بنده‌ى ما را ز ما كردى جدا

تو براى وصل كردن آمدى * نى براى فصل كردن آمدى

تا توانى پا منه اندر فراق * أبغض الأشياء عندي الطلاق

هر كسى را سيرتى بنهاده‌ام * هر كسى را اصطلاحى داده‌ام

در حق او مدح و در حق تو ذم * در حق او شهد و در حق تو سم

ما برى از پاك و ناپاكى همه * از گران جانى و چالاكى همه

من نكردم امر تا سودى كنم * بلكه تا بر بندگان جودى كنم

هندوان را اصطلاح هند مدح * سنديان را اصطلاح سند مدح