مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢٢

[ زبان عاشق از بيان اسرار ، قاصر است ]

ز ان نشان با والد يحيى بگفت * كه نيايى تا سه روز اصلا به گفت

تا سه شب خامش كن از نيك و بدت * اين نشان باشد كه يحيى آيدت

دم مزن سه روز اندر گفت‌وگو * كاين سكوت است آيت مقصود تو

هين مياور اين نشان را تو به گفت * وين سخن را دار اندر دل نهفت

اين نشانها گويدش همچون شكر * اين چه باشد صد نشانى دگر

اين نشان آن بود كان ملك و جاه * كه همىجويى بيابى از إله

آن كه مىگريى به شبهاى دراز * و انكه مىسوزى سحرگه در نياز

آن كه بىآن روز تو تاريك شد * همچو دوكى گردنت باريك شد

و آن چه دادى هر چه دارى در زكات * چون زكات پاك بازان رختهات

رختها دادى و خواب و رنگ رو * سر فدا كردى و گشتى همچو مو

چند در آتش نشستى همچو عود * چند پيش تيغ رفتى همچو خود

زين چنين بىچارگيها صد هزار * خوى عشاق است و نايد در شمار

چون كه شب اين خواب ديدى روز شد * از اميدش روز تو پيروز شد

چشم گردان كرده‌اى بر چپ و راست * كان نشان و آن علامتها كجاست

بر مثال برگ مىلرزى كه واى * گر رود روز و نشان نايد به جاى

مىدوى در كوى و بازار و سرا * چون كسى كاو گم كند گوساله را

خواجه خير است اين دوادو چيستت * گم شده اينجا كه دارى كيستت

گويىاش خير است ليكن خير من * كس نشايد كه بداند غير من

گر بگويم نك نشانم فوت شد * چون نشان شد فوت وقت موت شد

بنگرى در روى هر مرد سوار * گويدت منگر مرا ديوانه‌وار

گويىاش من صاحبى گم كرده‌ام * رو به جستجوى او آورده‌ام

دولتت پاينده بادا اى سوار * رحم كن بر عاشقان معذور دار

چون طلب كردى به جد آمد نظر * جد خطا نكند چنين آمد خبر

ناگهان آمد سوارى نيك بخت * پس گرفت اندر كنارت سخت سخت

تو شدى بىهوش و افتادى به طاق * بىخبر گفت اينت سالوس و نفاق

او چه مىبيند در او اين شور چيست * او نداند كان نشان وصل كيست

اين نشان در حق او باشد كه ديد * آن دگر را كى نشان آيد پديد

هر زمان كز وى نشانى مىرسيد * شخص را جانى به جانى مىرسيد

ماهى بىچاره را پيش آمد آب * اين نشانها تِلْكَ آياتُ الْكِتابِ

پس نشانيها كه اندر انبياست * خاص آن جان را بود كاو آشناست