مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢٢١

[ تمثيل بشارت در رؤيا به عاشق حقيقت ]

زشتى اعمال و شومى جحود * راه توبه بر دل او بسته بود

دل به سختى همچو روى سنگ گشت * چون شكافد توبه آن را بهر كشت

چون شعيبى كو كه تا او را دعا * بهر كشتن خاك سازد كوه را

از نياز و اعتقاد آن خليل * گشت ممكن امر صعب و مستحيل

يا به دريوزه‌ى مقوقس از رسول * سنگ‌لاخى مزرعى شد با اصول

همچنين بر عكس آن انكار مرد * مس كند زر را و صلحى را نبرد

كهرباى مسخ آمد اين دغا * خاك قابل را كند سنگ و حصا

هر دلى را سجده هم دستور نيست * مزد رحمت قسم هر مزدور نيست

هين به پشت آن مكن جرم و گناه * كه كنم توبه در آيم در پناه

مىببايد تاب و آبى توبه را * شرط شد برق و سحابى توبه را

آتش و آبى ببايد ميوه را * واجب آيد ابر و برق اين شيوه را

تا نباشد برق دل و ابر دو چشم * كى نشيند آتش تهديد و خشم

كى برويد سبزه‌ى ذوق وصال * كى بجوشد چشمه‌ها ز آب زلال

كى گلستان راز گويد با چمن * كى بنفشه عهد بندد با سمن

كى چنارى كف گشايد در دعا * كى درختى سر فشاند در هوا

كى شكوفه آستين پر نثار * بر فشاندن گيرد ايام بهار

كى فروزد لاله را رخ همچو خون * كى گل از كيسه بر آرد زر برون

كى بيايد بلبل و گل بو كند * كى چو طالب فاخته كوكو كند

كى بگويد لكلك آن لك لك به جان * لك چه باشد ملك تست اى مستعان

كى نمايد خاك اسرار ضمير * كى شود بىآسمان بستان منير

از كجا آورده‌اند آن حله‌ها * من كريم من رحيم كلها

آن لطافتها نشان شاهدى است * آن نشان پاى مرد عابدى است

آن شود شاد از نشان كاو ديد شاه * چون نديد او را نباشد انتباه

روح آن كس كاو به هنگام أَ لَسْتُ * ديد رب خويش و شد بىخويش و مست

او شناسد بوى مى كاو مى بخورد * چون نخورد او مى چه داند بوى كرد

ز انكه حكمت همچو ناقه‌ى ضاله است * همچو دلاله شهان را داله است

تو ببينى خواب در يك خوش لقا * كاو دهد وعده و نشانى مر ترا

كه مراد تو شود اينك نشان * كه بپيش آيد ترا فردا فلان

يك نشانى آن كه او باشد سوار * يك نشانى كه ترا گيرد كنار

يك نشانى كه بخندد پيش تو * يك نشان كه دست بندد پيش تو

يك نشانى آن كه اين خواب از هوس * چون شود فردا نگويى پيش كس