مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٢١١

[ عوام الناس ، تاب شوريدگىهاى عارفان را ندارند ]

ز آب هر آلوده كاو پنهان شود * الحياء يمنع الإيمان بود

دل ز پايه‌ى حوض تن گلناك شد * تن ز آب حوض دلها پاك شد

گرد پايه‌ى حوض دل گرد اى پسر * هان ز پايه‌ى حوض تن مىكن حذر

بحر تن بر بحر دل بر هم زنان * در ميانشان بَرْزَخٌ لا يَبْغِيانِ

گر تو باشى راست ور باشى تو كژ * پيشتر مىغژ به دو واپس مغژ

پيش مگر خطر باشد به جان * ليك نشكيبد از او با همتان

شاه چون شيرين‌تر از شكر بود * جان به شيرينى رود خوشتر بود

اى ملامت گر سلامت مر ترا * اى سلامت جو تويى واهى العرى

جان من كوره ست با آتش خوش است * كوره را اين بس كه خانه‌ى آتش است

همچو كوره عشق را سوزيدنى است * هر كه او زين كور باشد كوره نيست

برگ بىبرگى ترا چون برگ شد * جان باقى يافتى و مرگ شد

چون ترا غم شادى افزودن گرفت * روضه‌ى جانت گل و سوسن گرفت

آن چه خوف ديگران آن امن تست * بط قوى از بحر و مرغ خانه سست

باز ديوانه شدم من اى طبيب * باز سودايى شدم من اى حبيب

حلقه‌هاى سلسله‌ى تو ذو فنون * هر يكى حلقه دهد ديگر جنون

داد هر حلقه فنونى ديگر است * پس مرا هر دم جنونى ديگر است

پس فنون باشد جنون اين شد مثل * خاصه در زنجير اين مير اجل

آن چنان ديوانگى بگسست بند * كه همه ديوانگان پندم دهند

اين چنين ذو النون مصرى را فتاد * كاندر او شور و جنونى نو بزاد

شور چندان شد كه تا فوق فلك * مىرسيد از وى جگرها را نمك

هين منه تو شور خود اى شوره خاك * پهلوى شور خداوندان پاك

خلق را تاب جنون او نبود * آتش او ريشهاشان مىربود

چون كه در ريش عوام آتش فتاد * بند كردندش به زندانى نهاد

نيست امكان واكشيدن اين لگام * گر چه زين ره تنگ مىآيند عام