مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٩٢

[ عارف حقيقى ، مستقيما حق را شهود مىكند ]

خود حسد نقصان و عيبى ديگر است * بلكه از جمله كميها بدتر است

آن بليس از ننگ و عار كمترى * خويش را افكند در صد ابترى

از حسد مىخواست تا بالا بود * خود چه بالا بلكه خون‌پالا بود

آن ابو جهل از محمد ننگ داشت * وز حسد خود را به بالا مىفراشت

بو الحكم نامش بد و بو جهل شد * اى بسا اهل از حسد نااهل شد

من نديدم در جهان جست و جو * هيچ اهليت به از خوى نكو

انبيا را واسطه ز آن كرد حق * تا پديد آيد حسدها در قلق

ز انكه كس را از خدا عارى نبود * حاسد حق هيچ ديارى نبود

آن كسى كش مثل خود پنداشتى * ز آن سبب با او حسد برداشتى

چون مقرر شد بزرگى رسول * پس حسد نايد كسى را از قبول

پس به هر دورى وليى قايم است * تا قيامت آزمايش دايم است

هر كه را خوى نكو باشد برست * هر كسى كاو شيشه دل باشد شكست

پس امام حى قايم آن ولى است * خواه از نسل عمر خواه از على است

مهدى و هادى وى است اى راه جو * هم نهان و هم نشسته پيش رو

او چو نور است و خرد جبريل اوست * و آن ولى كم از او قنديل اوست

و انكه زين قنديل كم مشكات ماست * نور را در مرتبه ترتيبهاست

ز انكه هفصد پرده دارد نور حق * پرده‌هاى نور دان چندين طبق

از پس هر پرده قومى را مقام * صف صف‌اند اين پرده‌هاشان تا امام

اهل صف آخرين از ضعف خويش * چشمشان طاقت ندارد نور بيش

و آن صف پيش از ضعيفى بصر * تاب نارد روشنايى بيشتر

روشنيى كاو حيات اول است * رنج جان و فتنه‌ى اين احول است

احوليها اندك اندك كم شود * چون ز هفصد بگذرد او يم شود

آتشى كاصلاح آهن يا زر است * كى صلاح آبى و سيب تر است

سيب و آبى خاميى دارد خفيف * نه چو آهن تابشى خواهد لطيف

ليك آهن را لطيف آن شعله‌هاست * كاو جذوب تابش آن اژدهاست

هست آن آهن فقير سخت كش * زير پتك و آتش است او سرخ و خوش

حاجب آتش بود بىواسطه * در دل آتش رود بىرابطه

بىحجاب آب و فرزندان آب * پختگى ز آتش نيابند و خطاب

واسطه ديگى بود يا تابه‌اى * همچو پا را در روش پا تابه‌اى

يا مكانى در ميان تا آن هوا * مىشود سوزان و مىآرد بما