مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٨٣

[ اولياى خدا در قبال تبليغ دين دستمزد نمىخواهند ]

بحث با توجيه كن حجت ميار * آن چه بسپردم ترا واپس سپار

گفت پيغمبر كه دستت هر چه برد * بايدش در عاقبت واپس سپرد

ور نه‌اى از سركشى راضى بدين * نك من و تو خانه‌ى قاضى دين

گفت من مغلوب بودم صوفيان * حمله آوردند و بودم بيم جان

تو جگر بندى ميان گربگان * اندر اندازى و جويى ز آن نشان

در ميان صد گرسنه گرده‌اى * پيش صد سگ گربه‌ى پژمرده‌اى

گفت گيرم كز تو ظلما بستدند * قاصد خون من مسكين شدند

تو نيايى و نگويى مر مرا * كه خرت را مىبرند اى بىنوا

تا خر از هر كه بود من واخرم * ور نه توزيعى كنند ايشان زرم

صد تدارك بود چون حاضر بدند * اين زمان هر يك به اقليمى شدند

من كه را گيرم كه را قاضى برم * اين قضا خود از تو آمد بر سرم

چون نيايى و نگويى اى غريب * پيش آمد اين چنين ظلمى مهيب

گفت و الله آمدم من بارها * تا ترا واقف كنم زين كارها

تو همىگفتى كه خر رفت اى پسر * از همه گويندگان با ذوق‌تر

باز مىگشتم كه او خود واقف است * زين قضا راضى است مردى عارف است

گفت آن را جمله مىگفتند خوش * مر مرا هم ذوق آمد گفتنش

مر مرا تقليدشان بر باد داد * كه دو صد لعنت بر آن تقليد باد

خاصه تقليد چنين بىحاصلان * خشم ابراهيم با بر آفلان

عكس ذوق آن جماعت مىزدى * وين دلم ز آن عكس ذوقى مىشدى

عكس چندان بايد از ياران خوش * كه شوى از بحر بىعكس آب كش

عكس كاول زد تو آن تقليد دان * چون پياپى شد شود تحقيق آن

تا نشد تحقيق از ياران مبر * از صدف مگسل نگشت آن قطره در

صاف خواهى چشم و عقل و سمع را * بر دران تو پرده‌هاى طمع را

ز انكه آن تقليد صوفى از طمع * عقل او بر بست از نور و لمع

طمع لوت و طمع آن ذوق و سماع * مانع آمد عقل او را ز اطلاع

گر طمع در آينه برخاستى * در نفاق آن آينه چون ماستى

گر ترازو را طمع بودى به مال * راست كى گفتى ترازو وصف حال

هر نبيى گفت با قوم از صفا * من نخواهم مزد پيغام از شما

من دليلم حق شما را مشترى * داد حق دلاليم هر دو سرى

چيست مزد كار من ديدار يار * گر چه خود بو بكر بخشد چل هزار