مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١

[ پاسخ كامل به اينكه چرا زرگر كشته شد ]

سوى شاهنشاه بردندش به ناز * تا بسوزد بر سر شمع طراز

شاه ديد او را بسى تعظيم كرد * مخزن زر را به دو تسليم كرد

پس حكيمش گفت كاى سلطان مه * آن كنيزك را بدين خواجه بده

تا كنيزك در وصالش خوش شود * آب وصلش دفع آن آتش شود

شه به دو بخشيد آن مه روى را * جفت كرد آن هر دو صحبت جوى را

مدت شش ماه مىراندند كام * تا به صحت آمد آن دختر تمام

بعد از آن از بهر او شربت بساخت * تا بخورد و پيش دختر مىگداخت

چون ز رنجورى جمال او نماند * جان دختر در و بال او نماند

چون كه زشت و ناخوش و رخ زرد شد * اندك اندك در دل او سرد شد

عشقهايى كز پى رنگى بود * عشق نبود عاقبت ننگى بود

كاش كان هم ننگ بودى يك سرى * تا نرفتى بر وى آن بد داورى

خون دويد از چشم همچون جوى او * دشمن جان وى آمد روى او

دشمن طاوس آمد پر او * اى بسى شه را بكشته فر او

گفت من آن آهوم كز ناف من * ريخت اين صياد خون صاف من

اى من آن روباه صحرا كز كمين * سر بريدندش براى پوستين

اى من آن پيلى كه زخم پيل بان * ريخت خونم از براى استخوان

آن كه كشتستم پى مادون من * مىنداند كه نخسبد خون من

بر من است امروز و فردا بر وى است * خون چون من كس چنين ضايع كى است

گر چه ديوار افكند سايه‌ى دراز * باز گردد سوى او آن سايه باز

اين جهان كوه است و فعل ما ندا * سوى ما آيد نداها را صدا

اين بگفت و رفت در دم زير خاك * آن كنيزك شد ز عشق و رنج پاك

ز انكه عشق مردگان پاينده نيست * ز انكه مرده سوى ما آينده نيست

عشق زنده در روان و در بصر * هر دمى باشد ز غنچه تازه‌تر

عشق آن زنده گزين كاو باقى است * كز شراب جان فزايت ساقى است

عشق آن بگزين كه جمله انبيا * يافتند از عشق او كار و كيا

تو مگو ما را بدان شه بار نيست * با كريمان كارها دشوار نيست

كشتن آن مرد بر دست حكيم * نى پى اوميد بود و نى ز بيم