مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٩

[ تأثير ذكر صاحبدلان ]

سر اين آن بود كز حق خواستم * لاجرم بنمود راه راستم

گفت آن دينار اگر چه اندك است * ليك موقوف غريو كودك است

تا نگريد كودك حلوا فروش * بحر رحمت در نمىآيد به جوش

اى برادر طفل طفل چشم تست * كام خود موقوف زارى دان درست

گر همىخواهى كه آن خلعت رسد * پس بگريان طفل ديده بر جسد

زاهدى را گفت يارى در عمل * كم گرى تا چشم را نايد خلل

گفت زاهد از دو بيرون نيست حال * چشم بيند يا نبيند آن جمال

گر ببيند نور حق خود چه غم است * در وصال حق دو ديده چه كم است

ور نخواهد ديد حق را گو برو * اين چنين چشم شقى گو كور شو

غم مخور از ديده كان عيسى تراست * چپ مرو تا بخشدت دو چشم راست

عيسى روح تو با تو حاضر است * نصرت از وى خواه كاو خوش ناصر است

ليك بيگار تن پر استخوان * بر دل عيسى منه تو هر زمان

همچو آن ابله كه اندر داستان * ذكر او كرديم بهر راستان

زندگى تن مجو از عيسىات * كام فرعونى مخواه از موسىات

بر دل خود كم نه انديشه‌ى معاش * عيش كم نايد تو بر درگاه باش

اين بدن خرگاه آمد روح را * يا مثال كشتيى مر نوح را

ترك چون باشد بيابد خرگهى * خاصه چون باشد عزيز درگهى

خواند عيسى نام حق بر استخوان * از براى التماس آن جوان

حكم يزدان از پى آن خام مرد * صورت آن استخوان را زنده كرد

از ميان بر جست يك شير سياه * پنجه‌اى زد كرد نقشش را تباه

كله‌اش بر كند مغزش ريخت زود * مغز جوزى كاندر او مغزى نبود

گر و را مغزى بدى اشكستنش * خود نبودى نقص الا بر تنش