مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٨

[ اجابت دعا از طريق زارى و سوختن دل ]

گر روم من پيش او دست تهى * او مرا بكشد اجازت مىدهى

و آن غريمان هم به انكار و جحود * رو به شيخ آورده كاين بارى چه بود

مال ما خوردى مظالم مىبرى * از چه بود اين ظلم ديگر بر سرى

تا نماز ديگر آن كودك گريست * شيخ ديده بست و در وى ننگريست

شيخ فارغ از جفا و از خلاف * در كشيده روى چون مه در لحاف

با ازل خوش با اجل خوش شاد كام * فارغ از تشنيع و گفت خاص و عام

آن كه جان در روى او خندد چو قند * از ترش رويى خلقش چه گزند

آن كه جان بوسه دهد بر چشم او * كى خورد غم از فلك وز خشم او

در شب مهتاب مه را بر سماك * از سگان و عوعو ايشان چه باك

سگ وظيفه‌ى خود به جا مىآورد * مه وظيفه‌ى خود به رخ مىگسترد

كارك خود مىگزارد هر كسى * آب نگذارد صفا بهر خسى

خس خسانه مىرود بر روى آب * آب صافى مىرود بىاضطراب

مصطفى مه مىشكافد نيم شب * ژاژ مىخايد ز كينه بو لهب

آن مسيحا مرده زنده مىكند * و آن جهود از خشم سبلت مىكند

بانگ سگ هرگز رسد در گوش ماه * خاصه ماهى كاو بود خاص إله

مىخورد شه بر لب جو تا سحر * در سماع از بانگ چغزان بىخبر

هم شدى توزيع كودك دانگ چند * همت شيخ آن سخا را كرد بند

تا كسى ندهد به كودك هيچ چيز * قوت پيران از اين بيش است نيز

شد نماز ديگر آمد خادمى * يك طبق بر كف ز پيش حاتمى

صاحب مالى و حالى پيش پير * هديه بفرستاد كز وى بد خبير

چار صد دينار بر گوشه‌ى طبق * نيم دينار دگر اندر ورق

خادم آمد شيخ را اكرام كرد * و آن طبق بنهاد پيش شيخ فرد

چون طبق را از غطا واكرد رو * خلق ديدند آن كرامت را از او

آه و افغان از همه برخاست زود * كاى سر شيخان و شاهان اين چه بود

اين چه سر است اين چه سلطانى است باز * اى خداوند خداوندان راز

ما ندانستيم ما را عفو كن * بس پراكنده كه رفت از ما سخن

ما كه كورانه عصاها مىزنيم * لاجرم قنديلها را بشكنيم

ما چو كران ناشنيده يك خطاب * هرزه گويان از قياس خود جواب

ما ز موسى پند نگرفتيم كاو * گشت از انكار خضرى زرد رو

با چنان چشمى كه بالا مىشتافت * نور چشمش آسمان را مىشكافت

كرده با چشمت تعصب موسيا * از حماقت چشم موش آسيا

شيخ فرمود آن همه گفتار و قال * من بحل كردم شما را آن حلال