مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٧

[ شرط اجابت دعا ، شكسته شدن دل است ]

هم به وام او خانقاهى ساخته * جان و مال و خانقه درباخته

وام او را حق ز هر جا مىگزارد * كرد حق بهر خليل از ريگ آرد

گفت پيغمبر كه در بازارها * دو فرشته مىكنند ايدر دعا

كاى خدا تو منفقان را ده خلف * اى خدا تو ممسكان را ده تلف

خاصه آن منفق كه جان انفاق كرد * حلق خود قربانى خلاق كرد

حلق پيش آورد اسماعيل‌وار * كارد بر حلقش نيارد كرد كار

پس شهيدان زنده زين رويند و خوش * تو بدان قالب بمنگر گبروش

چون خلف دادستشان جان بقا * جان ايمن از غم و رنج و شقا

شيخ وامى سالها اين كار كرد * مىستد مىداد همچون پاى مرد

تخمها مىكاشت تا روز اجل * تا بود روز اجل مير اجل

چون كه عمر شيخ در آخر رسيد * در وجود خود نشان مرگ ديد

وامداران گرد او بنشسته جمع * شيخ بر خود خوش گدازان همچو شمع

وامداران گشته نوميد و ترش * درد دلها يار شد با درد شش

شيخ گفت اين بد گمانان را نگر * نيست حق را چار صد دينار زر

كودكى حلوا ز بيرون بانگ زد * لاف حلوا بر اميد دانگ زد

شيخ اشارت كرد خادم را به سر * كه برو آن جمله حلوا را بخر

تا غريمان چون كه آن حلوا خورند * يك زمانى تلخ در من ننگرند

در زمان خادم برون آمد به در * تا خرد او جمله حلوا ز ان پسر

گفت او را جمله‌ى حلوا به چند * گفت كودك نيم دينارى و اند

گفت نه از صوفيان افزون مجو * نيم دينارت دهم ديگر مگو

او طبق بنهاد اندر پيش شيخ * تو ببين اسرار سر انديش شيخ

كرد اشارت با غريمان كين نوال * نك تبرك خوش خوريد اين را حلال

چون طبق خالى شد آن كودك ستد * گفت دينارم بده اى با خرد

شيخ گفتا از كجا آرم درم * وام دارم مىروم سوى عدم

كودك از غم زد طبق را بر زمين * ناله و گريه بر آورد و حنين

مىگريست از غبن كودك هاى هاى * كاى مرا بشكسته بودى هر دو پاى

كاشكى من گرد گلخن گشتمى * بر در اين خانقه نگذشتمى

صوفيان طبل خوار لقمه جو * سگ دلان و همچو گربه روى شو

از غريو كودك آن جا خير و شر * گرد آمد گشت بر كودك حشر

پيش شيخ آمد كه اى شيخ درشت * تو يقين دان كه مرا استاد كشت