مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٦

[ حكايت در انفاق جوانمردانه و تأثير دل شكسته در اجابت دعا ]

احمدا خود كيست اسپاه زمين * ماه بين بر چرخ و بشكافش جبين

تا بداند سعد و نحس بىخبر * دور تست اين دور نه دور قمر

دور تست ايرا كه موساى كليم * آرزو مىبرد زين دورت مقيم

چون كه موسى رونق دور تو ديد * كاندر او صبح تجلى مىدميد

گفت يا رب آن چه دور رحمت است * بر گذشت از رحمت آن جا رويت است

غوطه ده موساى خود را در بحار * از ميان دوره‌ى احمد بر آر

گفت يا موسى بدان بنمودمت * راه آن خلوت بدان بگشودمت

كه تو ز آن دورى درين دور اى كليم * پا بكش زيرا دراز است اين گليم

من كريمم نان نمايم بنده را * تا بگرياند طمع آن زنده را

بينى طفلى بمالد مادرى * تا شود بيدار واجويد خورى

كاو گرسنه خفته باشد بىخبر * و آن دو پستان مىخلد زو مهر در

كنت كنزا رحمة مخفية * فابتعثت أمة مهدية

هر كراماتى كه مىجويى به جان * او نمودت تا طمع كردى در آن

چند بت بشكست احمد در جهان * تا كه يا رب گوى گشتند امتان

گر نبودى كوشش احمد تو هم * مىپرستيدى چو اجدادت صنم

اين سرت وارست از سجده‌ى صنم * تا بدانى حق او را بر امم

گر بگويى شكر اين رستن بگو * كز بت باطن همت برهاند او

مر سرت را چون رهانيد از بتان * هم بدان قوت تو دل را وارهان

سر ز شكر دين از آن بر تافتى * كز پدر ميراث مفت‌اش يافتى

مرد ميراثى چه داند قدر مال * رستمى جان كند و مجان يافت زال

چون بگريانم بجوشد رحمتم * آن خروشنده بنوشد نعمتم

گر نخواهم داد خود ننمايمش * چونش كردم بسته دل بگشايمش

رحمتم موقوف آن خوش گريه‌هاست * چون گريست از بحر رحمت موج خاست

بود شيخى دايما او وامدار * از جوانمردى كه بود آن نامدار

ده هزاران وام كردى از مهان * خرج كردى بر فقيران جهان