مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٥

[ قدرت بنده از قدرت خداوند است ]

تا كه تتماجى پزد اولاد را * ديد آن باز خوش خوش زاد را

پايكش بست و پرش كوتاه كرد * ناخنش ببريد و قوتش كاه كرد

گفت نااهلان نكردندت به ساز * پر فزود از حد و ناخن شد دراز

دست هر نااهل بيمارت كند * سوى مادر آ كه تيمارت كند

مهر جاهل را چنين دان اى رفيق * كژ رود جاهل هميشه در طريق

روز شه در جستجو بىگاه شد * سوى آن كمپير و آن خرگاه شد

ديد ناگه باز را در دود و گرد * شه بر او بگريست زار و نوحه كرد

گفت هر چند اين جز اى كار تست * كه نباشى در وفاى ما درست

چون كنى از خلد زى دوزخ فرار * غافل از لا يستوى اصحاب نار

اين سزاى آن كه از شاه خبير * خيره بگريزد به خانه‌ى گنده پير

باز مىماليد پر بر دست شاه * بىزبان مىگفت من كردم گناه

پس كجا زارد كجا نالد لئيم * گر تو نپذيرى بجز نيك اى كريم

لطف شه جان را جنايت جو كند * ز آنكه شه هر زشت را نيكو كند

رو مكن زشتى كه نيكيهاى ما * زشت آمد پيش آن زيباى ما

خدمت خود را سزا پنداشتى * تو لواى جرم از آن افراشتى

چون ترا ذكر و دعا دستور شد * ز آن دعاكردن دلت مغرور شد

هم سخن ديدى تو خود را با خدا * اى بسا كاو زين گمان افتد جدا

گر چه با تو شه نشيند بر زمين * خويشتن بشناس و نيكوتر نشين

باز گفت اى شه پشيمان مىشوم * توبه كردم نو مسلمان مىشوم

آن كه تو مستش كنى و شير گير * گر ز مستى كج رود عذرش پذير

گر چه ناخن رفت چون باشى مرا * بر كنم من پرچم خورشيد را

ور چه پرم رفت چون بنوازيم * چرخ بازى گم كند در بازيم

گر كمر بخشيم كه را بر كنم * گر دهى كلكى علمها بشكنم

آخر از پشه نه كم باشد تنم * ملك نمرودى به پر بر هم زنم

در ضعيفى تو مرا بابيل گير * هر يكى خصم مرا چون پيل گير

قدر فندق افكنم بندق حريق * بندقم در فعل صد چون منجنيق

موسى آمد در وغا با يك عصاش * زد بر آن فرعون و بر شمشيرهاش

هر رسولى يك تنه كان در زده ست * بر همه آفاق تنها بر زده ست

نوح چون شمشير در خواهيد ازو * موج طوفان گشت از او شمشير خو