مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠

فرستادن پادشاه رسولان به سمرقند به آوردن زرگر

گفت پيغمبر كه هر كه سر نهفت * زود گردد با مراد خويش جفت

دانه چون اندر زمين پنهان شود * سر آن سر سبزى بستان شود

زر و نقره گر نبودندى نهان * پرورش كى يافتندى زير كان

وعده‌ها و لطفهاى آن حكيم * كرد آن رنجور را ايمن ز بيم

وعده‌ها باشد حقيقى دل پذير * وعده‌ها باشد مجازى تاسه‌گير

وعده‌ى اهل كرم گنج روان * وعده‌ى نااهل شد رنج روان

بعد از آن برخاست و عزم شاه كرد * شاه را ز ان شمه‌اى آگاه كرد

گفت تدبير آن بود كان مرد را * حاضر آريم از پى اين درد را

مرد زرگر را بخوان ز ان شهر دور * با زر و خلعت بده او را غرور

شه فرستاد آن طرف يك دو رسول * حاذقان و كافيان بس عدول

تا سمرقند آمدند آن دو امير * پيش آن زرگر ز شاهنشه بشير

كاى لطيف استاد كامل معرفت * فاش اندر شهرها از تو صفت

نك فلان شه از براى زرگرى * اختيارت كرد زيرا مهترى

اينك اين خلعت بگير و زر و سيم * چون بيايى خاص باشى و نديم

مرد مال و خلعت بسيار ديد * غره شد از شهر و فرزندان بريد

اندر آمد شادمان در راه مرد * بىخبر كان شاه قصد جانش كرد

اسب تازى بر نشست و شاد تاخت * خونبهاى خويش را خلعت شناخت

اى شده اندر سفر با صد رضا * خود به پاى خويش تا سوء القضا

در خيالش ملك و عز و مهترى * گفت عزرائيل رو آرى برى

چون رسيد از راه آن مرد غريب * اندر آوردش به پيش شه طبيب