مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٧٠

[ گمان بردن كاروانيان كه بهيمه‌ى صوفى رنجورست ]

يك زمان بگذار اى همره ملال * تا بگويم وصف خالى ز آن جمال

در بيان نايد جمال حال او * هر دو عالم چيست عكس خال او

چون كه من از خال خوبش دم زنم * نطق مىخواهد كه بشكافد تنم

همچو مورى اندر اين خرمن خوشم * تا فزون از خويش بارى مىكشم

كى گذارد آن كه رشك روشنى است * تا بگويم آن چه فرض و گفتنى است

بحر كف پيش آرد و سدى كند * جر كند و ز بعد جر مدى كند

اين زمان بشنو چه مانع شد مگر * مستمع را رفت دل جاى دگر

خاطرش شد سوى صوفى قنق * اندر آن سودا فرو شد تا عنق

لازم آمد باز رفتن زين مقال * سوى آن افسانه بهر وصف حال

صوفى آن صورت مپندار اى عزيز * همچو طفلان تا كى از جوز و مويز

جسم ما جوز و مويز است اى پسر * گر تو مردى زين دو چيز اندر گذر

ور تو اندر نگذرى اكرام حق * بگذراند مر ترا از نه طبق

بشنو اكنون صورت افسانه را * ليك هين از كه جدا كن دانه را

حلقه‌ى آن صوفيان مستفيد * چون كه در وجد و طرب آخر رسيد

خوان بياوردند بهر ميهمان * از بهيمه ياد آورد آن زمان

گفت خادم را كه در آخر برو * راست كن بهر بهيمه كاه و جو