مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٦

[ مرگ براى اولياى خدا شيرين است ]

لا تزغ قلبا هديت بالكرم * و اصرف السوء الذى خط القلم

بگذران از جان ما سوء القضا * وا مبر ما را ز اخوان صفا

تلخ‌تر از فرقت تو هيچ نيست * بىپناهت غير پيچا پيچ نيست

رخت ما هم رخت ما را راه زن * جسم ما مر جان ما را جامه كن

دست ما چون پاى ما را مىخورد * بىامان تو كسى جان چون برد

ور برد جان زين خطرهاى عظيم * برده باشد مايه‌ى ادبار و بيم

ز آن كه جان چون و اصل جانان نبود * تا ابد با خويش كور است و كبود

چون تو ندهى راه جان خود برده گير * جان كه بىتو زنده باشد مرده گير

گر تو طعنه مىزنى بر بندگان * مر ترا آن مىرسد اى كامران

ور تو ماه و مهر را گويى جفا * ور تو قد سرو را گويى دوتا

ور تو چرخ و عرش را خوانى حقير * ور تو كان و بحر را گويى فقير

آن به نسبت با كمال تو رواست * ملك اكمال فناها مر تراست

كه تو پاكى از خطر و ز نيستى * نيستان را موجد و معنيستى

آن كه رويانيد داند سوختن * ز آن كه چون بدريد داند دوختن

مىبسوزد هر خزان مر باغ را * باز روياند گل صباغ را

كاى بسوزيده برون آ تازه شو * بار ديگر خوب و خوب آوازه شو

چشم نرگس كور شد بازش بساخت * حلق نى ببريد و بازش خود نواخت

ما چو مصنوعيم و صانع نيستيم * جز زبون و جز كه قانع نيستيم

ما همه نفسى و نفسى مىزنيم * گر نخوانى ما همه اهرمنيم

ز آن ز اهرمن رهيدستيم ما * كه خريدى جان ما را از عمى

تو عصا كش هر كه را كه زندگى است * بىعصا و بىعصا كش كور چيست

غير تو هر چه خوش است و ناخوش است * آدمى سوز است و عين آتش است

هر كه را آتش پناه و پشت شد * هم مجوسى گشت و هم زردشت شد

كل شيء ما خلا اللَّه باطل * إن فضل اللَّه غيم هاطل

باز رو سوى على و خونىاش * و آن كرم با خونى و افزونىاش

گفت دشمن را همىمىبينم به چشم * روز و شب بر وى ندارم هيچ خشم

ز آنكه مرگم همچو من خوش آمده ست * مرگ من در بعث چنگ اندر زده ست