مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٥٤

[ كمالات در نقص‌هاست ]

گفتن پيغامبر عليه السلام به گوش ركابدار امير المؤمنين على عليه السلام كه كشتن على بر دست تو خواهد بودن خبرت كردم

من چنان مردم كه بر خونى خويش * نوش لطف من نشد در قهر نيش

گفت پيغمبر به گوش چاكرم * كاو برد روزى ز گردن اين سرم

كرد آگه آن رسول از وحى دوست * كه هلاكم عاقبت بر دست اوست

او همىگويد بكش پيشين مرا * تا نيايد از من اين منكر خطا

من همىگويم چو مرگ من ز تست * با قضا من چون توانم حيله جست

او همىافتد به پيشم كاى كريم * مر مرا كن از براى حق دو نيم

تا نيايد بر من اين انجام بد * تا نسوزد جان من بر جان خود

من همىگويم برو جف القلم * ز آن قلم بس سر نگون گردد علم

هيچ بغضى نيست در جانم ز تو * ز آن كه اين را من نمىدانم ز تو

آلت حقى تو فاعل دست حق * چون زنم بر آلت حق طعن و دق

گفت او پس آن قصاص از بهر چيست * گفت هم از حق و آن سر خفى است

گر كند بر فعل خود او اعتراض * ز اعتراض خود بروياند رياض

اعتراض او را رسد بر فعل خود * ز آن كه در قهر است و در لطف او احد

اندر اين شهر حوادث مير اوست * در ممالك مالك تدبير اوست

آلت خود را اگر او بشكند * آن شكسته گشته را نيكو كند

رمز ننسخ آيه او ننسها * نأت خيرا در عقب مىدان مها

هر شريعت را كه حق منسوخ كرد * او گيا برد و عوض آورد ورد

شب كند منسوخ شغل روز را * بين جمادى خرد افروز را

باز شب منسوخ شد از نور روز * تا جمادى سوخت ز آن آتش فروز

گر چه ظلمت آمد آن نوم و سبات * نى درون ظلمت است آب حيات

نى در آن ظلمت خردها تازه شد * سكته‌اى سرمايه‌ى آوازه شد

كه ز ضدها ضدها آمد پديد * در سويدا روشنايى آفريد

جنگ پيغمبر مدار صلح شد * صلح اين آخر زمان ز آن جنگ بد

صد هزاران سر بريد آن دلستان * تا امان يابد سر اهل جهان

باغبان ز آن مىبرد شاخ مضر * تا بيابد نخل قامتها و بر

مىكند از باغ دانا آن حشيش * تا نمايد باغ و ميوه خرميش

مىكند دندان بد را آن طبيب * تا رهد از درد و بيمارى حبيب

بس زيادتها درون نقصهاست * مر شهيدان را حيات اندر فناست