مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٩

[ مدح امام على ( ع ) در خلوص نيت ]

آتشى افتاد در عهد عمر * همچو چوب خشك مىخورد او حجر

در فتاد اندر بنا و خانه‌ها * تا زد اندر پر مرغ و لانه‌ها

نيم شهر از شعله‌ها آتش گرفت * آب مىترسيد از آن و مىشگفت

مشكهاى آب و سركه مىزدند * بر سر آتش كسان هوشمند

آتش از استيزه افزون مىشدى * مىرسيد او را مدد از بىحدى

خلق آمد جانب عمر شتاب * كاتش ما مىنميرد هيچ از آب

گفت آن آتش ز آيات خداست * شعله‌اى از آتش بخل شماست

آب بگذاريد و نان قسمت كنيد * بخل بگذاريد اگر آل منيد

خلق گفتندش كه در بگشوده‌ايم * ما سخى و اهل فتوت بوده‌ايم

گفت نان در رسم و عادت داده‌ايد * دست از بهر خدا نگشاده‌ايد

بهر فخر و بهر بوش و بهر ناز * نه از براى ترس و تقوى و نياز

مال تخم است و به هر شوره منه * تيغ را در دست هر ره زن مده

اهل دين را باز دان از اهل كين * همنشين حق بجو با او نشين

هر كسى بر قوم خود ايثار كرد * كاغه پندارد كه او خود كار كرد

از على آموز اخلاص عمل * شير حق را دان مطهر از دغل

در غزا بر پهلوانى دست يافت * زود شمشيرى بر آورد و شتافت

او خدو انداخت در روى على * افتخار هر نبى و هر ولى

آن خدو زد بر رخى كه روى ماه * سجده آرد پيش او در سجده‌گاه

در زمان انداخت شمشير آن على * كرد او اندر غزايش كاهلى

گشت حيران آن مبارز زين عمل * وز نمودن عفو و رحمت بىمحل

گفت بر من تيغ تيز افراشتى * از چه افكندى مرا بگذاشتى