مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٧

[ حشر كالبدها در قيامت ]

گفت پيغمبر كه اصحابى نجوم * رهروان را شمع و شيطان را رجوم

هر كسى را گر بدى آن چشم و زور * كاو گرفتى ز آفتاب چرخ نور

كى ستاره حاجت استى اى ذليل * كه بدى بر نور خورشيد او دليل

ماه مىگويد به خاك و ابر و فى * من بشر بودم ولى يوحى الى

چون شما تاريك بودم در نهاد * وحى خورشيدم چنين نورى بداد

ظلمتى دارم به نسبت با شموس * نور دارم بهر ظلمات نفوس

ز آن ضعيفم تا تو تابى آورى * كه نه مرد آفتاب انورى

همچو شهد و سركه در هم بافتم * تا سوى رنج جگر ره يافتم

چون ز علت وارهيدى اى رهين * سركه را بگذار و مىخور انگبين

تخت دل معمور شد پاك از هوا * بين كه الرَّحْمنُ عَلَى الْعَرْشِ اسْتَوى

حكم بر دل بعد از اين بىواسطه * حق كند چون يافت دل اين رابطه

اين سخن پايان ندارد زيد كو * تا دهم پندش كه رسوايى مجو

زيد را اكنون نيابى كاو گريخت * جست از صف نعال و نعل ريخت

تو كه باشى زيد هم خود را نيافت * همچو اختر كه بر او خورشيد تافت

نى از او نقشى بيابى نى نشان * نى كهى يا بى نه راه كهكشان

شد حواس و نطق با پايان ما * محو نور دانش سلطان ما

حسها و عقلهاشان در درون * موج در موج لَدَيْنا مُحْضَرُونَ

چون شب آمد باز وقت بار شد * انجم پنهان شده بر كار شد

بىهشان را وادهد حق هوشها * حلقه حلقه حلقه‌ها در گوشها

پاى كوبان دست افشان در ثنا * ناز نازان ربنا أحييتنا

آن جلود و آن عظام ريخته * فارسان گشته غبار انگيخته

حمله آرند از عدم سوى وجود * در قيامت هم شكور و هم كنود