مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٥

[ حكايت در كشف حقيقت از طريق رفع حجاب‌ها ]

حكمت لقمان چو داند اين نمود * پس چه باشد حكمت رب الوجود

يَوْمَ تُبْلَى ، السَّرائِرُ كلها * بان منكم كامن لا يشتهى

چون سُقُوا ماءً حَمِيماً قطعت * جملة الأستار مما أفظعت

نار از آن آمد عذاب كافران * كه حجر را نار باشد امتحان

آن دل چون سنگ را ما چند چند * نرم گفتيم و نمىپذرفت پند

ريش بد را داروى بد يافت رگ * مر سر خر را سزد دندان سگ

الخبيثات الخبيثين حكمت است * زشت را هم زشت جفت و بابت است

پس تو هر جفتى كه مىخواهى برو * محو و هم شكل و صفات او بشو

نور خواهى مستعد نور شو * دور خواهى خويش بين و دور شو

ور رهى خواهى ازين سجن خرب * سر مكش از دوست وَ اسْجُدْ وَ اقْتَرِبْ

اين سخن پايان ندارد خيز زيد * بر براق ناطقه بر بند قيد

ناطقه چون فاضح آمد عيب را * مىدراند پرده‌هاى غيب را

غيب مطلوب حق آمد چند گاه * اين دهل‌زن را بران بر بند راه

تك مران در كش عنان مستور به * هر كس از پندار خود مسرور به

حق همىخواهد كه نوميدان او * زين عبادت هم نگردانند رو

هم به اوميدى مشرف مىشوند * چند روزى در ركابش مىدوند

خواهد آن رحمت بتابد بر همه * بر بد و نيك از عموم مرحمه

حق همىخواهد كه هر مير و اسير * با رجا و خوف باشند و حذير

اين رجا و خوف در پرده بود * تا پس اين پرده پرورده شود

چون دريدى پرده كو خوف و رجا * غيب را شد كر و فرى بر ملا

بر لب جو برد ظنى يك فتا * كه سليمان است ماهىگير ما

گر وى است اين از چه فرد است و خفى است * ور نه سيماى سليمانيش چيست

اندر اين انديشه مىبود او دو دل * تا سليمان گشت شاه و مستقل

ديو رفت از ملك و تخت او گريخت * تيغ بختش خون آن شيطان بريخت

كرد در انگشت خود انگشترى * جمع آمد لشكر ديو و پرى

آمدند از بهر نظاره رجال * در ميانشان آن كه بد صاحب خيال

چون در انگشتش بديد انگشترى * رفت انديشه و تحرى يك سرى

وهم آن گاه است كان پوشيده است * اين تحرى از پى ناديده است