مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٤٢

[ بيان مكاشفات و مشاهدهء ملكوت هستى ]

گفت خلقان چون ببينند آسمان * من ببينم عرش را با عرشيان

هشت جنت هفت دوزخ پيش من * هست پيدا همچو بت پيش شمن

يك به يك وامىشناسم خلق را * همچو گندم من ز جو در آسيا

كه بهشتى كيست و بيگانه كى است * پيش من پيدا چو مار و ماهى است

اين زمان پيدا شده بر اين گروه * يوم تبيض و تسود وجوه

پيش از اين هر چند جان پر عيب بود * در رحم بود و ز خلقان غيب بود

الشقى من شقى فى بطن الام * من سمات الجسم يعرف حالهم

تن چو مادر طفل جان را حامله * مرگ درد زادن است و زلزله

جمله جانهاى گذشته منتظر * تا چگونه زايد آن جان بطر

زنگيان گويند خود از ماست او * روميان گويند بس زيباست او

چون بزايد در جهان جان و جود * پس نماند اختلاف بيض و سود

گر بود زنگى برندش زنگيان * روم را رومى برد هم از ميان

تا نزاد او مشكلات عالم است * آن كه نازاده شناسد او كم است

او مگر ينظر بنور اللَّه بود * كاندرون پوست او را ره بود

اصل آب نطفه اسپيد است و خوش * ليك عكس جان رومى و حبش

مىدهد رنگ احسن التقويم را * تا به اسفل مىبرد اين نيم را

اين سخن پايان ندارد باز ران * تا نمانيم از قطار كاروان

يوم تبيض و تسود وجوه * ترك و هندو شهره گردد ز آن گروه

در رحم پيدا نباشد هند و ترك * چون كه زايد بيندش زار و سترگ

جمله را چون روز رستاخيز من * فاش مىبينم عيان از مرد و زن

هين بگويم يا فرو بندم نفس * لب گزيدش مصطفى يعنى كه بس

يا رسول اللَّه بگويم سر حشر * در جهان پيدا كنم امروز نشر

هل مرا تا پرده‌ها را بر درم * تا چو خورشيدى بتابد گوهرم

تا كسوف آيد ز من خورشيد را * تا نمايم نخل را و بيد را

وا نمايم راز رستاخيز را * نقد را و نقد قلب آميز را

دستها ببريده اصحاب شمال * وانمايم رنگ كفر و رنگ آل

واگشايم هفت سوراخ نفاق * در ضياى ماه بىخسف و محاق

وانمايم من پلاس اشقيا * بشنوانم طبل و كوس انبيا

دوزخ و جنات و برزخ در ميان * پيش چشم كافران آرم عيان

وانمايم حوض كوثر را به جوش * كآب بر روشان زند بانگش به گوش

و آن كسان كه تشنه بر گردش دوان * گشته‌اند اين دم نمايم من عيان

مىبسايد دوششان بر دوش من * نعره‌هاشان مىرسد در گوش من