مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٧
[ خورشيد حقيقت ، پايدار است ]
گفت اى نور حق و دفع حرج * معنى الصبر مفتاح الفرج
اى لقاى تو جواب هر سؤال * مشكل از تو حل شود بىقيل و قال
ترجمانى هر چه ما را در دل است * دست گيرى هر كه پايش در گل است
مرحبا يا مجتبى يا مرتضى * إن تغب جاء القضاء ضاق الفضا
أنت مولى القوم من لا يشتهي * قد ردى كَلَّا لَئِنْ لَمْ يَنْتَهِ
بردن پادشاه آن طبيب را بر سر بيمار تا حال او را ببيند
بردن پادشاه آن طبيب را بر سر بيمار تا حال او را ببيند
چون گذشت آن مجلس و خوان كرم * دست او بگرفت و برد اندر حرم
قصه‌ى رنجور و رنجورى بخواند * بعد از آن در پيش رنجورش نشاند
[ طبيبى كه باطن‌بين نباشد ، اى بسا به جاى جان بخشيدن ، جان بستاند ]
[ طبيبى كه باطن‌بين نباشد ، اى بسا به جاى جان بخشيدن ، جان بستاند ]
رنگ رو و نبض و قاروره بديد * هم علاماتش هم اسبابش شنيد
گفت هر دارو كه ايشان كرده‌اند * آن عمارت نيست ويران كرده‌اند
بىخبر بودند از حال درون * أستعيذ اللَّه مما يفترون
[ اوليا ، اسرار مردم را فاش نمىكنند ]
[ اوليا ، اسرار مردم را فاش نمىكنند ]
ديد رنج و كشف شد بر وى نهفت * ليك پنهان كرد و با سلطان نگفت
[ بسيارى از بيمارىها ، ريشهء روانى دارد نه جسمى ]
[ بسيارى از بيمارىها ، ريشهء روانى دارد نه جسمى ]
رنجش از صفرا و از سودا نبود * بوى هر هيزم پديد آيد ز دود
ديد از زاريش كو زار دل است * تن خوش است و او گرفتار دل است
[ عشق ، احوال عاشق را آشكار مىكند ]
[ عشق ، احوال عاشق را آشكار مىكند ]
عاشقى پيداست از زارى دل * نيست بيمارى چو بيمارى دل
[ عشق ، حلّال معماى هستى است ]
[ عشق ، حلّال معماى هستى است ]
علت عاشق ز علتها جداست * عشق اصطرلاب اسرار خداست
[ عشق مجازى و حقيقى هر دو رو به سوى حضرت معشوق دارد ]
[ عشق مجازى و حقيقى هر دو رو به سوى حضرت معشوق دارد ]
عاشقى گر زين سر و گر ز ان سر است * عاقبت ما را بدان سر رهبر است
[ عشق را نمىتوان تعريف كرد ]
[ عشق را نمىتوان تعريف كرد ]
هر چه گويم عشق را شرح و بيان * چون به عشق آيم خجل گردم از آن
گر چه تفسير زبان روشن‌گر است * ليك عشق بىزبان روشن‌تر است
چون قلم اندر نوشتن مىشتافت * چون به عشق آمد قلم بر خود شكافت
[ عشق را خود عشق شرح دهد ، نه عقل ]
[ عشق را خود عشق شرح دهد ، نه عقل ]
عقل در شرحش چو خر در گل بخفت * شرح عشق و عاشقى هم عشق گفت
آفتاب آمد دليل آفتاب * گر دليلت بايد از وى رو متاب
از وى ار سايه نشانى مىدهد * شمس هر دم نور جانى مىدهد
سايه خواب آرد ترا همچون سمر * چون بر آيد شمس انْشَقَّ الْقَمَرُ
[ خورشيد حقيقت ، پايدار است ]
[ خورشيد حقيقت ، پايدار است ]
خود غريبى در جهان چون شمس نيست