مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٥

[ تجليات مدام حق تعالى ]

بز مرا كه بز ميانه ست و وسط * روبها خرگوش بستان بىغلط

شير گفت اى گرگ چون گفتى بگو * چون كه من باشم تو گويى ما و تو

گرگ خود چه سگ بود كاو خويش ديد * پيش چون من شير بىمثل و نديد

گفت پيش آ اى خرى كاو خود بديد * پيشش آمد پنجه زد او را دريد

چون نديدش مغز و تدبير رشيد * در سياست پوستش از سر كشيد

گفت چون ديد منت از خود نبرد * اين چنين جان را ببايد زار مرد

چون نبودى فانى اندر پيش من * فضل آمد مر ترا گردن زدن

كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ جز وجه او * چون نه‌اى در وجه او هستى مجو

هر كه اندر وجه ما باشد فنا * كُلُّ شَيْءٍ هالِكٌ نبود جزا

ز آن كه در الاست او از لا گذشت * هر كه در الاست او فانى نگشت

هر كه بر در او من و ما مىزند * رد باب است او و بر لا مىتند

قصه‌ى آن كس كه در يارى بكوفت از درون گفت كيست گفت منم ، گفت چون تو تويى در نمىگشايم هيچ كس را از ياران نمىشناسم كه او من باشد

آن يكى آمد در يارى بزد * گفت يارش كيستى اى معتمد

گفت من ، گفتش برو هنگام نيست * بر چنين خوانى مقام خام نيست

خام را جز آتش هجر و فراق * كى پزد كى وا رهاند از نفاق

رفت آن مسكين و سالى در سفر * در فراق دوست سوزيد از شرر

پخته گشت آن سوخته پس باز گشت * باز گرد خانه‌ى همباز گشت

حلقه زد بر در به صد ترس و ادب * تا بنجهد بىادب لفظى ز لب

بانگ زد يارش كه بر در كيست آن * گفت بر درهم تويى اى دلستان

گفت اكنون چون منى اى من در آ * نيست گنجايى دو من را در سرا

نيست سوزن را سر رشته دو تا * چون كه يكتايى درين سوزن در آ

رشته را با سوزن آمد ارتباط * نيست در خور با جمل سم الخياط

كى شود باريك هستى جمل * جز به مقراض رياضات و عمل

دست حق بايد مر آن را اى فلان * كاو بود بر هر محالى كن فكان

هر محال از دست او ممكن شود * هر حرون از بيم او ساكن شود

اكمه و ابرص چه باشد مرده نيز * زنده گردد از فسون آن عزيز

و آن عدم كز مرده مرده‌تر بود * در كف ايجاد او مضطر بود