مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٢

[ حكايتى در اينكه كمالات از طريق تحمّل دشواريها حاصل آيد ]

گر بگويم تا قيامت نعت او * هيچ آن را مقطع و غايت مجو

در بشر رو پوش كرده ست آفتاب * فهم كن و الله اعلم بالصواب

يا على از جمله‌ى طاعات راه * بر گزين تو سايه‌ى خاص إله

هر كسى در طاعتى بگريختند * خويشتن را مخلصى انگيختند

تر برو در سايه‌ى عاقل گريز * تا رهى ز آن دشمن پنهان ستيز

از همه طاعات اينت بهتر است * سبق يا بى بر هر آن سابق كه هست

چون گرفتت پير هين تسليم شو * همچو موسى زير حكم خضر رو

صبر كن بر كار خضرى بىنفاق * تا نگويد خضر رو هذا فراق

گر چه كشتى بشكند تو دم مزن * گر چه طفلى را كشد تو مو مكن

دست او را حق چو دست خويش خواند * تا يَدُ اللَّهِ فَوْقَ أَيْدِيهِمْ براند

دست حق ميراندش زنده‌ش كند * زنده چه بود جان پاينده‌ش كند

هر كه تنها نادرا اين ره بريد * هم به عون همت پيران رسيد

دست پير از غايبان كوتاه نيست * دست او جز قبضه‌ى اللَّه نيست

غايبان را چون چنين خلعت دهند * حاضران از غايبان لا شك بهند

غايبان را چون نواله مىدهند * پيش مهمان تا چه نعمتها نهند

كو كسى كه پيش شه بندد كمر * تا كسى كه هست بيرون سوى در

چون گزيدى پير نازك دل مباش * سست و ريزيده چو آب و گل مباش

گر بهر زخمى تو پر كينه شوى * پس كجا بىصيقل آيينه شوى

اين حكايت بشنو از صاحب بيان * در طريق و عادت قزوينيان

بر تن و دست و كتفها بىگزند * از سر سوزن كبوديها زنند

سوى دلاكى بشد قزوينيى * كه كبودم زن بكن شيرينيى

گفت چه صورت زنم اى پهلوان * گفت بر زن صورت شير ژيان

طالعم شير است نقش شير زن * جهد كن رنگ كبودى سير زن

گفت بر چه موضعت صورت زنم * گفت بر شانه‌گهم زن آن رقم

چون كه او سوزن فرو بردن گرفت * درد آن در شانگه مسكن گرفت

پهلوان در ناله آمد كاى سنى * مر مرا كشتى چه صورت مىزنى

گفت آخر شير فرمودى مرا * گفت از چه عضو كردى ابتدا