مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢١

[ لزوم پيروى از راهنما در سلوك ]

چون سر رشته به دست و كام تست * درهاى عقد دل ز انعام تست

بر نويس احوال پير راهدان * پير را بگزين و عين راه دان

[ پير عقلى ، كمال دهندهء سالك ]

[ پير عقلى ، كمال دهندهء سالك ]

پير تابستان و خلقان تير ماه * خلق مانند شب‌اند و پير ماه

كرده‌ام بخت جوان را نام پير * كاو ز حق پير است نز ايام پير

او چنان پيرى است كش آغاز نيست * با چنان در يتيم انباز نيست

خود قوىتر مىشود خمر كهن * خاصه آن خمرى كه باشد من لدن

پير را بگزين كه بىپير اين سفر * هست بس پر آفت و خوف و خطر

آن رهى كه بارها تو رفته‌اى * بىقلاووز اندر آن آشفته‌اى

پس رهى را كه نديده ستى تو هيچ * هين مرو تنها ز رهبر سر مپيچ

گر نباشد سايه‌ى او بر تو گول * پس ترا سر گشته دارد بانگ غول

غولت از ره افكند اندر گزند * از تو داهىتر در اين ره بس بدند

از نبى بشنو ضلال رهروان * كه چشان كرد آن بليس بد روان

صد هزاران ساله راه از جاده دور * بردشان و كردشان ادبار و عور

[ عبرت از تاريخ ]

[ عبرت از تاريخ ]

استخوانهاشان ببين و مويشان * عبرتى گير و مران خر سويشان

[ لزوم مهار كردن نفس امّاره ]

[ لزوم مهار كردن نفس امّاره ]

گردن خر گير و سوى راه كش * سوى ره‌بانان و ره دانان خوش

هين مهل خر را و دست از وى مدار * ز آن كه عشق اوست سوى سبزه‌زار

گر يكى دم تو به غفلت واهليش * او رود فرسنگ‌ها سوى حشيش

دشمن راه است خر مست علف * اى كه بس خر بنده را كرد او تلف

گر ندانى ره هر آن چه خر بخواست * عكس آن كن خود بود آن راه راست

شاوِروهُنَّ پس آن گه خالفوا * إن من لم يعصهن تالف

با هوا و آرزو كم باش دوست * چون يضلك عن سبيل الله اوست

اين هوا را نشكند اندر جهان * هيچ چيزى همچو سايه‌ى همرهان

وصيت كردن رسول صلى اللَّه عليه و إله و سلم على را عليه السلام كه چون هر كسى به نوع طاعتى تقرب جويد به حق تو تقرب جوى به نصيحت عاقل و بنده‌ى خاص تا از همه پيش قدم تر باشى

وصيت كردن رسول صلى اللَّه عليه و إله و سلم على را عليه السلام كه چون هر كسى به نوع طاعتى تقرب جويد به حق تو تقرب جوى به نصيحت عاقل و بنده‌ى خاص تا از همه پيش قدم تر باشى

[ لزوم پيروى از راهنما در سلوك ]

[ لزوم پيروى از راهنما در سلوك ]

گفت پيغمبر على را كاى على * شير حقى پهلوانى پر دلى

ليك بر شيرى مكن هم اعتماد * اندر آ در سايه‌ى نخل اميد

اندر آ در سايه‌ى آن عاقلى * كش نداند برد از ره ناقلى

ظل او اندر زمين چون كوه قاف * روح او سيمرغ بس عالى طواف