مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٢٠

[ حسام الدين ، كاتب مثنوى ]

احتما اصل دوا آمد يقين * احتما كن قوت جان را ببين

قابل اين گفته‌ها شو گوش‌وار * تا كه از زر سازمت من گوشوار

حلقه در گوش مه زرگر شوى * تا به ماه و تا ثريا بر شوى

اولا بشنو كه خلق مختلف * مختلف جانند از يا تا الف

در حروف مختلف شور و شكى است * گر چه از يك رو ز سر تا پا يكى است

از يكى رو ضد و يك رو متحد * از يكى رو هزل و از يك روى جد

پس قيامت روز عرض اكبر است * عرض او خواهد كه با زيب و فر است

هر كه چون هندوى بد سودايى است * روز عرضش نوبت رسوايى است

چون ندارد روى همچون آفتاب * او نخواهد جز شبى همچون نقاب

برگ يك گل چون ندارد خار او * شد بهاران دشمن اسرار او

و انكه سر تا پا گل است و سوسن است * پس بهار او را دو چشم روشن است

خار بىمعنى خزان خواهد خزان * تا زند پهلوى خود با گلستان

تا بپوشد حسن آن و ننگ اين * تا نبينى رنگ آن و رنگ اين

پس خزان او را بهار است و حيات * يك نمايد سنگ و ياقوت زكات

باغبان هم داند آن را در خزان * ليك ديد يك به از ديد جهان

خود جهان آن يك كس است او ابله است * هر ستاره بر فلك جزو مه است

پس همىگويند هر نقش و نگار * مژده مژده نك همىآيد بهار

تا بود تابان شكوفه چون زره * كى كند آن ميوه‌ها پيدا گره

چون شكوفه ريخت ميوه سر كند * چون كه تن بشكست جان سر بر زند

ميوه معنى و شكوفه صورتش * آن شكوفه مژده ميوه نعمتش

چون شكوفه ريخت ميوه شد پديد * چون كه آن كم شد شد اين اندر مزيد

تا كه نان نشكست قوت كى دهد * ناشكسته خوشه‌ها كى مىدهد

تا هليله نشكند با ادويه * كى شود خود صحت افزا ادويه

اى ضياء الحق حسام الدين بگير * يك دو كاغذ بر فزا در وصف پير

گر چه جسم نازكت را زور نيست * ليك بىخورشيد ما را نور نيست

گر چه مصباح و زجاجه گشته‌اى * ليك سر خيل دلى سر رشته‌اى