مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٢

[ بيان عطاى واسع خداوند به زبان تمثيل ]

مرد گفت آرى سبو را سر ببند * هين كه اين هديه ست ما را سودمند

در نمد در دوز تو اين كوزه را * تا گشايد شه به هديه روزه را

كاين چنين اندر همه آفاق نيست * جز رحيق و مايه‌ى اذواق نيست

ز آن كه ايشان ز آبهاى تلخ و شور * دايما پر علت‌اند و نيم كور

مرغ كآب شور باشد مسكنش * او چه داند جاى آب روشنش

اين كه اندر چشمه‌ى شور است جات * تو چه دانى شط و جيحون و فرات

اى تو نارسته از اين فانى رباط * تو چه دانى محو و سكر و انبساط

ور بدانى نقلت از اب وز جد است * پيش تو اين نامها چون ابجد است

ابجد و هوز چه فاش است و پديد * بر همه طفلان و معنى بس بعيد

پس سبو برداشت آن مرد عرب * در سفر شد مىكشيدش روز و شب

بر سبو لرزان بد از آفات دهر * هم كشيدش از بيابان تا به شهر

زن مصلا باز كرده از نياز * رب سلم ورد كرده در نماز

كه نگه دار آب ما را از خسان * يا رب آن گوهر بدان دريا رسان

گر چه شويم آگه است و پر فن است * ليك گوهر را هزاران دشمن است

خود چه باشد گوهر آب كوثر است * قطره‌اى زين است كاصل گوهر است

از دعاهاى زن و زارى او * وز غم مرد و گرانبارى او

سالم از دزدان و از آسيب سنگ * برد تا دار الخلافه بىدرنگ

ديد درگاهى پر از انعامها * اهل حاجت گستريده دامها

دم به دم هر سوى صاحب حاجتى * يافته ز آن در عطا و خلعتى

بهر گبر و مومن و زيبا و زشت * همچو خورشيد و مطر نى چون بهشت

ديد قومى در نظر آراسته * قوم ديگر منتظر برخاسته

خاص و عامه از سليمان تا به مور * زنده گشته چون جهان از نفخ صور

اهل صورت در جواهر بافته * اهل معنى بحر معنى يافته

آن كه بىهمت چه با همت شده * و آن كه با همت چه با نعمت شده