مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١١٠

[ ادامهء حكايت اعرابى و همسرش ]

هر چه آيد بر زبانتان بىحذر * همچو طفلان يگانه با پدر

ز آن كه اين دمها چه گر نالايق است * رحمت من بر غضب هم سابق است

از پى اظهار اين سبق اى ملك * در تو بنهم داعيه‌ى اشكال و شك

تا بگويى و نگيرم بر تو من * منكر حلمم نيارد دم زدن

صد پدر صد مادر اندر حلم ما * هر نفس زايد در افتد در فنا

حلم ايشان كف بحر حلم ماست * كف رود آيد ولى دريا به جاست

خود چه گويم پيش آن در اين صدف * نيست الا كف كف كف كف

حق آن كف حق آن درياى صاف * كه امتحانى نيست اين گفت و نه لاف

از سر مهر و صفاء است و خضوع * حق آن كس كه به دو دارم رجوع

گر به پيشت امتحان است اين هوس * امتحان را امتحان كن يك نفس

سر مپوشان تا پديد آيد سرم * امر كن تو هر چه بر وى قادرم

دل مپوشان تا پديد آيد دلم * تا قبول آرم هر آن چه قابلم

چون كنم در دست من چه چاره است * در نگر تا جان من چه كاره است

گفت زن يك آفتابى تافته ست * عالمى زو روشنايى يافته ست

نايب رحمان خليفه‌ى كردگار * شهر بغداد است از وى چون بهار

گر بپيوندى بدان شه شه شوى * سوى هر ادبار تا كى مىروى

همنشينى مقبلان چون كيمياست * چون نظرشان كيميايى خود كجاست

چشم احمد بر ابو بكرى زده * او ز يك تصديق صديق آمده

گفت من شه را پذيرا چون شوم * بىبهانه سوى او من چون روم

نسبتى بايد مرا يا حيلتى * هيچ پيشه راست شد بىآلتى

همچو آن مجنون كه بشنيد از يكى * كه مرض آمد به ليلى اندكى

گفت آوه بىبهانه چون روم * ور بمانم از عيادت چون شوم

ليتني كنت طبيبا حاذقا * كنت أمشي نحو ليلى سابقا

قُلْ تَعالَوْا گفت حق ما را بدان * تا بود شرم اشكنى ما را نشان

شب پران را گر نظر و آلت بدى * روزشان جولان و خوش حالت بدى

گفت چون شاه كرم ميدان رود * عين هر بىآلتى آلت شود