مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٩

[ باز در برترى انسان كامل از فرشتگان ]

مرد گفت اكنون گذشتم از خلاف * حكم دارى تيغ بر كش از غلاف

هر چه گويى من ترا فرمان‌برم * در بد و نيك آمد آن ننگرم

در وجود تو شوم من منعدم * چون محبم حب يعمى و يصم

گفت زن آهنگ برم مىكنى * يا به حيلت كشف سرم مىكنى

گفت و الله عالم السر الخفى * كافريد از خاك آدم را صفى

دو سه گز قالب كه دادش وانمود * هر چه در الواح و در ارواح بود

تا ابد هر چه بود او پيش پيش * درس كرد از علم الاسماء خويش

تا ملك بىخود شد از تدريس او * قدس ديگر يافت از تقديس او

آن گشادىشان كز آدم رو نمود * در گشاد آسمانهاشان نبود

در فراخى عرصه‌ى آن پاك جان * تنگ آمد عرصه‌ى هفت آسمان

گفت پيغمبر كه حق فرموده است * من نگنجم هيچ در بالا و پست

در زمين و آسمان و عرش نيز * من نگنجم اين يقين دان اى عزيز

در دل مومن بگنجم اى عجب * گر مرا جويى در آن دلها طلب

گفت ادخل فى عبادي تلتقي * جنة من رؤيتي يا متقي

عرش با آن نور با پهناى خويش * چون بديد آن را برفت از جاى خويش

خود بزرگى عرش باشد بس مديد * ليك صورت كيست چون معنى رسيد

هر ملك مىگفت ما را پيش از اين * الفتى مىبود بر گرد زمين

تخم خدمت بر زمين مىكاشتيم * ز آن تعلق ما عجب مىداشتيم

كاين تعلق چيست با اين خاكمان * چون سرشت ما بده ست از آسمان

الف ما انوار با ظلمات چيست * چون تواند نور با ظلمات زيست

آدما آن الف از بوى تو بود * ز آن كه جسمت را زمين بد تار و پود

جسم خاكت را از اينجا بافتند * نور پاكت را در اينجا يافتند

اين كه جان ما ز روحت يافته ست * پيش پيش از خاك آن مىتافته ست

در زمين بوديم و غافل از زمين * غافل از گنجى كه در وى بد دفين

چون سفر فرمود ما را ز آن مقام * تلخ شد ما را از آن تحويل كام

تا كه حجتها همىگفتيم ما * كه بجاى ما كى آيد اى خدا

نور اين تسبيح و اين تهليل را * مىفروشى بهر قال و قيل را

حكم حق گسترد بهر ما بساط * كه بگوييد از طريق انبساط