مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٥

[ كيفر آزارندگان اوليا ]

سرخ شد روى همه روز دوم * نوبت اوميد و توبه گشت گم

شد سيه روز سوم روى همه * حكم صالح راست شد بىملحمه

چون همه در نااميدى سر زدند * همچو مرغان در دو زانو آمدند

در نبى آورد جبريل امين * شرح اين زانو زدن را جاثمين

زانو آن دم زن كه تعليمت كنند * وز چنين زانو زدن بيمت كنند

منتظر گشتند زخم قهر را * قهر آمد نيست كرد آن شهر را

صالح از خلوت به سوى شهر رفت * شهر ديد اندر ميان دود و تفت

ناله از اجزاى ايشان مىشنيد * نوحه پيدا نوحه گويان ناپديد

ز استخوانهاشان شنيد او ناله‌ها * اشك ريز از جانشان چون ژاله‌ها

صالح آن بشنيد و گريه ساز كرد * نوحه بر نوحه گران آغاز كرد

گفت اى قومى به باطل زيسته * وز شما من پيش حق بگريسته

حق بگفته صبر كن بر جورشان * پندشان ده بس نماند از دورشان

من بگفته پند شد بند از جفا * شير پند از مهر جوشد وز صفا

بس كه كرديد از جفا بر جاى من * شير پند افسرد در رگهاى من

حق مرا گفته ترا لطفى دهم * بر سر آن زخمها مرهم نهم

صاف كرده حق دلم را چون سما * روفته از خاطرم جور شما

در نصيحت من شده بار دگر * گفته امثال و سخنها چون شكر

شير تازه از شكر انگيخته * شير و شهدى با سخن آميخته

در شما چون زهر گشته آن سخن * ز آن كه زهرستان بديد از بيخ و بن

چون شوم غمگين كه غم شد سر نگون * غم شما بوديد اى قوم حرون

هيچ كس بر مرگ غم نوحه كند * ريش سر چون شد كسى مو بر كند

رو به خود كرد و بگفت اى نوحه‌گر * نوحه‌ات را مىنيرزد آن نفر

كژ مخوان اى راست خواننده‌ى مبين * كيف آسى قل لقوم ظالمين

باز اندر چشم و دل او گريه يافت * رحمتى بىعلتى در وى بتافت

قطره مىباريد و حيران گشته بود * قطره‌ى بىعلت از درياى جود

عقل او مىگفت كين گريه ز چيست * بر چنان افسوسيان شايد گريست

بر چه مىگريى بگو بر فعلشان * بر سپاه كينه توز بدنشان

بر دل تاريك پر زنگارشان * بر زبان زهر همچون مارشان

بر دم و دندان سگسارانه‌شان * بر دهان و چشم كژدم خانه‌شان

بر ستيز و تسخر و افسوسشان * شكر كن چون كرد حق محبوسشان