مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٤

[ كيفر آزارندگان اوليا ]

ناقة الله آب خورد از جوى و ميغ * آب حق را داشتند از حق دريغ

ناقه‌ى صالح چو جسم صالحان * شد كمينى در هلاك طالحان

تا بر آن امت ز حكم مرگ و درد * ناقَةَ اللَّهِ وَ سُقْياها چه كرد

شحنه‌ى قهر خدا ز يشان بجست * خونبهاى اشترى شهرى درست

روح همچون صالح و تن ناقه است * روح اندر وصل و تن در فاقه است

روح صالح قابل آفات نيست * زخم بر ناقه بود بر ذات نيست

كس نيابد بر دل ايشان ظفر * بر صدف آمد ضرر نى بر گهر

روح صالح قابل آزار نيست * نور يزدان سغبه‌ى كفار نيست

حق از آن پيوست با جسمى نهان * تاش آزارند و بينند امتحان

بىخبر كآزار اين آزار اوست * آب اين خم متصل با آب جوست

ز آن تعلق كرد با جسمى إله * تا كه گردد جمله عالم را پناه

ناقه‌ى جسم ولى را بنده باش * تا شوى با روح صالح خواجه‌تاش

گفت صالح چون كه كرديد اين حسد * بعد سه روز از خدا نقمت رسد

بعد سه روز دگر از جان ستان * آفتى آيد كه دارد سه نشان

رنگ روى جمله تان گردد دگر * رنگ رنگ مختلف اندر نظر

روز اول رويتان چون زعفران * در دوم رو سرخ همچون ارغوان

در سوم گردد همه روها سياه * بعد از آن اندر رسد قهر إله

گر نشان خواهيد از من زين وعيد * كره‌ى ناقه به سوى كه دويد

گر توانيدش گرفتن چاره هست * ور نه خود مرغ اميد از دام جست

كس نتانست اندر آن كره رسيد * رفت در كهسارها شد ناپديد

گفت ديديد آن قضا مبرم شده ست * صورت اوميد را گردن زده ست

كره‌ى ناقه چه باشد خاطرش * كه بجا آريد ز احسان و برش

گر بجا آيد دلش رستيد از آن * ور نه نوميديد و ساعد را گزان

چون شنيدند اين وعيد منكدر * چشم بنهادند و آن را منتظر

روز اول روى خود ديدند زرد * مىزدند از نااميدى آه سرد