مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠١

[ اعتراف به حق در خلوت و عناد در جلوت ، مخصوص خودبينان است ]

چون قضا آيد فرو پوشد بصر * تا نداند عقل ما پا را ز سر

چون قضا بگذشت خود را مىخورد * پرده بدريده گريبان مىدرد

مرد گفت اى زن پشيمان مىشوم * گر بدم كافر مسلمان مىشوم

من گنه‌كارم توام رحمى بكن * بر مكن يك بارگيم از بيخ و بن

كافر پير ار پشيمان مىشود * چون كه عذر آرد مسلمان مىشود

حضرت پر رحمت است و پر كرم * عاشق او هم وجود و هم عدم

كفر و ايمان عاشق آن كبريا * مس و نقره بنده‌ى آن كيميا

در بيان آن كه موسى و فرعون هر دو مسخر مشيت‌اند چنان كه زهر و پادزهر و ظلمات و نور و مناجات كردن فرعون به خلوت تا ناموس نشكند

موسى و فرعون معنى را رهى * ظاهر آن ره دارد و اين بىرهى

روز موسى پيش حق نالان شده * نيم شب فرعون گريان آمده

كاين چه غل است اى خدا بر گردنم * ور نه غل باشد كه گويد من منم

ز آن كه موسى را منور كرده‌اى * مر مرا ز آن هم مكدر كرده‌اى

ز آن كه موسى را تو مه رو كرده‌اى * ماه جانم را سيه رو كرده‌اى

بهتر از ماهى نبود استاره‌ام * چون خسوف آمد چه باشد چاره‌ام

نوبتم گر رب و سلطان مىزنند * مه گرفت و خلق پنگان مىزنند

مىزنند آن طاس و غوغا مىكنند * ماه را ز آن زخمه رسوا مىكنند

من كه فرعونم ز شهرت واى من * زخم طاس آن ربي الاعلاى من

خواجه‌تاشانيم اما تيشه‌ات * مىشكافد شاخ را در بيشه‌ات

باز شاخى را موصل مىكند * شاخ ديگر را معطل مىكند

شاخ را بر تيشه دستى هست نى * هيچ شاخ از دست تيشه جست نى

حق آن قدرت كه آن تيشه تراست * از كرم كن اين كژيها را تو راست

باز با خود گفته فرعون اى عجب * من نه در يا ربناام جمله شب

در نهان خاكى و موزون مىشوم * چون به موسى مىرسم چون مىشوم

رنگ زر قلب ده‌تو مىشود * پيش آتش چون سيه رو مىشود

نى كه قلب و قالبم در حكم اوست * لحظه‌اى مغزم كند يك لحظه پوست