مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠٥

خاتمه لولده الكامل المحقق بهاء الدين

اين خودى را خرج كن اندر خدا * تا نمانى همچو ابليسى جدا

آب جان را ريز اندر بحر جان * تا شوى درياى بىحد و كران

قصه كوته كن كه رفتم در حجاب * هين خمش و الله اعلم بالصواب

شكر كاين نامه به عنوانى رسيد * گم نشد نقد و به اخوانى رسيد

نردبان آسمان است اين كلام * هر كه از اين بر رود آيد به بام

نه به بام چرخ كان اخضر بود * بل به بامى كز فلك برتر بود

بام گردون را از او آيد نوا * گردشش باشد هميشه ز ان هوا