مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠٤

خاتمه لولده الكامل المحقق بهاء الدين

تا رهى از حبس اين فانى جهان * در جهان جان بمانى جاودان

تخمهاى عمر را در شوره خاك * چند كارى تا شوى آخر هلاك

اين چنين عمر عزيز بىبها * بىعوض ضايع كنى هر دم چرا

غبن مىنايد ترا اى مرد كار * تا دهى گلزار و گيرى خارزار

عمر كان شد صرف در دنيا ، نماند * خرم آن كه‌ش حق بسوى خويش خواند

عمر معدود شمرده چون دهى * در ره حق گردد آن تا منتهى

بىشمار و بىحد و بىعد شود * عمر ده روزه كه در طاعت رود

هين تجارت كن در اين بازار تو * صد هزاران گل بر از يك خار تو

از يكى دانه كه كارى صد هزار * دانه برگيرى ز فضل كردگار

خود شمار آن جا بود كاخر بود * بىشمار است آن طرف كان بر بود

سوى كل خود رو اى جزو جدا * از خودى بگذر زمانى با خود آ

در تن همچون سبو هستى چو آب * گفتگو و صلح و جنگت چون حباب

چون حباب است اين نقوش و اين صور * بر سر آب درون اى نامور

يا چو كفى بر سر آب درون * تا شود سر درون پيدا برون

از تف و از كف و از بوى قدور * مىنمايد خوردنيها در تنور

تا كه شيرينى و يا ترشى است آن * مىشود ظاهر بر پير و جوان

همچنين از قول و فعل مردمان * مىشود پيدا كه چه سان است جان

جان او در مرتبه چون است و چيست * مومن است او يا كه كافر يا ولى است

آب را اندر سبو بىيم مدار * تا نگردد آب شيرين ناگوار

كآب ساكن بىمدد ناخوش بود * رنگ و بوى و طعم آب از وى رود

گفت احمد هر كه دو روزش يكى است * هست مغبون و گرفتار شكى است

بىيقينى مىزيد در ابلهى * پر ز بادى همچو انبان تهى

هر دمى پس مىرود از پيش صف * مىشود صافيش دردى همچو كف

رنج او هر لحظه بدتر مىشود * هر دمى او زشت و ابتر مىشود

سوى دوزخ مىرود آن رد باب * بىعذاب بحر در بحر عذاب

پيش از آن كه كار تو آن جا رسد * هر دمى غفلت ترا واپس برد

رو به سوى اصل خود همچون خليل * بگذر از استاره و چرخ عليل

پاى همت بر خور و بر ماه نه * سر بر آن ايوان و آن درگاه نه