مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ١٠٠٠

خاتمه لولده الكامل المحقق بهاء الدين

مثل

مثل

[ تمثيل در اينكه فقط شيفته تدبير خود مشو ، بل قدرت حريف را نيز بسنج ]

[ تمثيل در اينكه فقط شيفته تدبير خود مشو ، بل قدرت حريف را نيز بسنج ]

آن چنان كه گفت مادر بچه را * گر خيالى آيدت در شب فرا

يا به گورستان و جاى سهمگين * تو خيالى بينى اسود پر ز كين

دل قوى دار و بكن حمله بر او * او بگرداند ز تو در حال رو

گفت كودك آن خيال ديووش * گر به دو اين گفته باشد مادرش

حمله آرم افتد اندر گردنم * ز امر مادر پس من آن گه چون كنم

تو همىآموزىام كه چست ايست * آن خيال زشت را هم مادرى است

ديو و مردم را ملقن آن يكى است * غالب از وى گردد ار خصم اندكى است

تا كدامين سوى باشد آن يواش * اللَّه اللَّه رو تو هم ز آن سوى باش

[ ادامهء حكايت وصيت كردن آن شخص كه . . . ]

[ ادامهء حكايت وصيت كردن آن شخص كه . . . ]

گفت اگر از مكر نايد در كلام * حيله را دانسته باشد آن همام

سر او را چون شناسى راست گو * گفت من خامش نشينم پيش او

صبر را سلم كنم سوى درج * تا بر آيم صبر مفتاح الفرج

ور بجوشد در حضورش از دلم * منطقى بيرون از اين شادى و غم

من بدانم كاو فرستاد آن به من * از ضمير چون سهيل اندر يمن

در دل من آن سخن ز آن ميمنه است * ز انكه از دل جانب دل روزنه‌ست

مر بزرگى و را گردن نهم * منتى هم بر دل و بر تن نهم

چون فتاد از روزن دل آفتاب * ختم شد و الله اعلم بالصواب

خاتمه لولده الكامل المحقق بهاء الدين

خاتمه لولده الكامل المحقق بهاء الدين