مثنوى معنوى ( فارسى ) — الصفحة ٩٩٧

رجوع كردن به قصه‌ى پروردن حق تعالى نمرود را بىواسطه‌ى مادر و دايه در طفلى

هم در آخور هم در آخر عجز ديد * مرده شد دين عجايز را گزيد

چون زليخا يوسفش بر وى بتافت * از عجوزى در جوانى راه يافت

زندگى در مردن و در محنت است * آب حيوان در درون ظلمت است

رجوع كردن به قصه‌ى پروردن حق تعالى نمرود را بىواسطه‌ى مادر و دايه در طفلى

رجوع كردن به قصه‌ى پروردن حق تعالى نمرود را بىواسطه‌ى مادر و دايه در طفلى

حاصل آن روضه چو باغ عارفان * از سموم و صرصر آمد در امان

يك پلنگى طفلكان نوزاده بود * گفتم او را شير ده طاعت نمود

پس بدادش شير و خدمتهاش كرد * تا كه بالغ گشت و زفت و شير مرد

چون فطامش شد بگفتم با پرى * تا در آموزيد نطق و داورى

پرورش دادم مر او را ز آن چمن * كى به گفت اندر بگنجد فن من

داده من ايوب را مهر پدر * بهر مهمانى كرمان بىضرر

داده كرمان را بر او مهر ولد * بر پدر من اينت قدرت اينت يد

مادران را داب من آموختم * چون بود لطفى كه من افروختم

صد عنايت كردم و صد رابطه * تا ببيند لطف من بىواسطه

تا نباشد از سبب در كش مكش * تا بود هر استعانت از منش

ور نه تا خود هيچ عذرى نبودش * شكوتى نبود ز هر يار بدش

اين حضانه ديد با صد رابطه * كه بپروردم و را بىواسطه

شكر او آن بود اى بنده‌ى جليل * كه شد او نمرود و سوزنده‌ى خليل

همچنان كاين شاه زاده شكر شاه * كرد استكبار و استكثار جاه

كه چرا من تابع غيرى شوم * چون كه صاحب ملك و اقبال نوم

لطفهاى شه كه ذكر آن گذشت * از تجبر بر دلش پوشيده گشت

همچنان نمرود آن الطاف را * زير پا بنهاد از جهل و عمى

اين زمان كافر شد و ره مىزند * كبر و دعوى خدايى مىكند

رفته سوى آسمان با جلال * با سه كركس تا كند با من قتال

صد هزاران طفل بىتلويم را * كشته تا يابد وى ابراهيم را

كه منجم گفت كاندر حكم سال * زاد خواهد دشمنى بهر قتال