رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٧٥١

صحيفهء ( سى و ششم ) به يكى از عزيزان

چون رحمت او را غايتى و عنايت او را نهايتى نبود . رجاء واثق است كه شاهد مفقود مقصود باز روى نمايد . نظلم :

گرچه افتاده ز زلفش گرهى در كارم * همچنان چشم اميد از كرمش مى دارم

به صد اميد نهاديم در اين باديه پاى * اى دليل ره گم گشته فرومگذارم

چون منش در گذر باد نمى يارم ديد * با كه گويم كه بگويد سخنى با يارم

خوب ، وإن لم أكن آراه فهو تعالى يرانى ، يعلم افتقارى و حالى ، ويسمع سؤالى و مقالى . خداوند كريمى كه يك " يا صمد " سحرى گبر هفتاد ساله را چند بار جواب " لبيك عبدى " هده ، از وى چه سان نوميد توان شد . خواجه حافظ فرمايد :

سحرم هاتف ميخانه به دولتخواهى * گفت باز آى كه ديرينهء اين درگاهى

همچو جم جرعه اى دركش كه زسر ملكوت * پرتو جام جهان بين دهدت آگاهى

بر در ميكده رندان قلندر باشند * كه ستانند و دهند افسر شاهنشاهى

لمثل هذا فليعمل العاملون

خشت زير سروير تارك هفت اخترپاى * دست قدرت نگر و منصب صاحب جاهى

وفى ذلك فليتنا فس المتنافسون

اگرت سلطنت فقر ببخشند اى دل * كمترين ملك تو از ماه بود تا ماهى

فلا تعلم نفس ما أخفى لهم من قرة أعين جزاء بما كانوا يعملون .

سر ما و در ميخانه كه طرف بامش * به فلك بر شده ديوار بدين كوتاهى

فياأيها الرفيق الشفيق وياأيها الصاحب الوفيق الوثيق ، كن لله صادقا ولنا موافقا . خواجه حافظ :

حاليا مصلحت وقت در آن مى بينم * كه كشم رخت به ميخانه و خوش بنشينم

جز صواحى و كتابم نبود يارونديم * تا حريفان دغا را به جهان كم بينم

جام مى گيرم و از اهل ريا دور شوم * يعنى از اهل جهان پاك دلى بگزينم

بس كه در خرقه آلوده زدم لاف صلاح * شرمسار رخ ساقى و مى رنگينم

اگر تو نيز در اين باب رعايت موافقت كنى ، طوبى لك ، و مى دانم كه متابعت كنى و نتوانى كه آن نكنى و مخالفت كنى ، زيرا كه گفته اند :

در جنون ديوانگى دانگى بس است * خانه پرشيشه را سنگى بس است