رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٦٩٦

صحيفهء ( بيست و چهارم ) مكتوب به يكى از خلّان و اخوان [ در أنا الحقّ و سبحانى ]

اين عين آن بود و آن عين اين . مثنوى :

ماند اشكال دگر اينجا به گاه * حلّ كنم آن را به توفيق إله

گفت فرعون آن « أنا الرّبّ » شد هلاك * گفت منصور اين « أنا الحقّ » نيست باك

او نجس اين پاك شد از يك ادا * عقل اينجا گم كند سررشته را

فرق چبود در ميان اين و آن * فرق ميدان از زمين تا آسمان

زانكه آن از هستى آمد در وجود * وين ز نفى هستى آن را ردّ نمود

او بلندى جست لا بدّ پست شد * نيست شد اين تا كه آخر هست شد

او ز « إلّا » رو به « لا » آورده بود * وين ز « لا » ره سوى « إلّا » برده بود

او ز « من » امكان مطلق خواستى * اين از آن موجود بر حق خواستى

پوست را مىخواند مغز آن بىتميز * مغز را مىگفت نغز است اين عزيز

سجده مىكردى طلب آن بد سپر * بود اين را دائما در سجده سر

او نمىكردى تواضع با خداى * بوسه مىداد اين به پاى هر گداى

او به مال و جاه مىكرد افتخار * اين ز مال و جاه مىكردى فرار

او تكبّر داشت ، اين افتادگى * او تعلّق داشت ، اين آزردگى

بود او با خود نه با پروردگار * بود اين بىخود به ياد كردگار

كردى او چون موسيى را ز جر و ردّ * كرده بود اين صلح با هر نيك و بد

اقتلوا موسى همىگفت او ز جهل * اقتلونى گفت اين آسان و سهل

او ز خطّ بندگى مىداشت عار * اين به قتل خويش خط داد آشكار

او به زير كوه هستى بازماند * اين به فوق آرمان مركب دواند

فرّ منه العون از آن فرعون شد * اين ز نصرت پاى تا سر عون شد

لاجرم آن شاخ لعنت داد بار * وين شجر رحمت نهاد اندر كنار

بود او زقّوم جايش شد حجيم * بود اين طوبى به جنّت شد مقيم

او بسوزد تا ابد در نار در * اين كند نشو و نما بخشد ثمر

منزل رابع و مقام چهارم ، كه سالك هستى هالك را در اين سير و سفر پيش آيد ، بقاء بعد الفناء بود ، و آن را « سير مع اللّه » نامند ، چنان‌كه اوّل را سير إلى اللّه و ثانى را سير