رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٦٦٥

صحيفهء چهاردهم به يكى از احبّاء [ باغ رفت و داغ آمد ]

نخوردى غم دين دمى از خرى * چرا غصّه دهر فانى خورى

مؤمن موقن بايد كه چنان به فكر پردازد كه شغل جهان وى را از آن باز نتواند داشت و هواى سوداى لقاى آن سواد اين در جانش نگذارد اگر بعد از مرگ جاى تو بهشت خواهد بود از فقدان اين باغ چه نقصان ، و اگر مقرّ تو سقر خواهد بود باغ شدّاد و قصر فرعون از تو باشد چه فايده . پس آخربين باش نه آخُربين .

و از من تو چرا گفتى تا بدين بليّه افتى . مالك يكى است و وديعه عاريه بود ، دو سه روزى با تو گذاشت و بازپس گرفت و به ديگرى سپرد . اين همه اضطراب چراست ، به امانت عاشق شدن خيانت است ، و احتراق فراق لاخوان نبايد كرد تا اين نشود . « فاطرح و افرح » . نبينى كه قمار بازان بينداز و نترس گويند ، نه بگير و مترس . « و ما أنسب و أصلح ما قيل » :

خوش آن مرغ زيرك در اين كهنه باغ * كه ننشيندش بر كلوخى كلاغ

امّا اين افسردگى و پژمردگى كه از مفارقت باغ تو راست ، باغ را هم از مهاجرت تو مثل آن است يا نه . يقين كه نيست . گاه باشد كه تازه‌تر و پربارتر از آن باشد كه بود .

زهى گول كه براى وفا با بىوفا بر خود جفا كند و رنج كشد .

در باغ دوستى كار كن تا به آرامگاه : « جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها أَبَداً » * باريابى و از شجرات باقيات حدائق و اعناب ثمرات صالحات « وَ فاكِهَةٍ كَثِيرَةٍ ، لا مَقْطُوعَةٍ وَ لا مَمْنُوعَةٍ » بچينى ، و خلاع با اتّساع « عالِيَهُمْ ثِيابُ سُندُسٍ خُضْرٌ وَ إِسْتَبْرَقٌ وَ حُلُّوا أَساوِرَ مِنْ فِضَّةٍ » بپوشى و در سايهء شاد روانهاى پرسايهء : « وَ نَمارِقُ مَصْفُوفَةٌ وَ زَرابِيُّ مَبْثُوثَةٌ » بر بساط : « مُتَّكِئِينَ عَلى رَفْرَفٍ خُضْرٍ وَ عَبْقَرِيٍّ حِسانٍ » ، تكيه بگيرى و روى نيكوى : « فِيهِنَّ قاصِراتُ الطَّرْفِ لَمْ يَطْمِثْهُنَّ إِنْسٌ قَبْلَهُمْ وَ لا جَانٌّ » ببينى ، و از جام جمال والدان و غلمان : « كَأَنَّهُنَّ الْياقُوتُ وَ الْمَرْجانُ » بادهء تجلّى :

« وَ سَقاهُمْ رَبُّهُمْ شَراباً طَهُوراً » بنوشى ، و از مائدهء « وَ لَحْمِ طَيْرٍ مِمَّا يَشْتَهُونَ » استيفاء حظّ خودنمايى « جَزاءً بِما كانُوا يَعْمَلُونَ » * را به چشم معنى مشاهده نمايى .

الهى ، الهى ، به عزّت و حرمت آن كسانى كه عزّت و حرمت محبّت تو داشتند و گام از سر كام كونين برداشتند كه همهء ما را از لوث هوا و حدث تمنّا پاك گردان و از