رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٦١٤

صحيفهء اوّل ( به مير رفيع الدين محمد صدر )

اگر گويند زرّاقى و سالوس * بگو هستم دوصد چندان و مىرو

و گر از قهر دشنامى دهندت * دعا كن خوش‌دل و خندان و مىرو

و اگر ناچار با خلق كار افتد چاره‌اى جز آن نبود كه حسب‌الامر « فَفِرُّوا إِلَى اللَّهِ » را با مطالعهء استمالت نامهء « إِنَّهُمْ يَكِيدُونَ كَيْداً وَ أَكِيدُ كَيْداً » پرداخته ، دل قوى داريم ، و مضمون بلاغت مشحون « حسبنا اللّه و نعم الوكيل ، نِعْمَ الْمَوْلى وَ نِعْمَ النَّصِيرُ » * نصب العين خود ساخته ، به مقتضاى آن كار كنيم ، و به فحواى ظلمت‌زداى « وَ مَنْ يَتَوَكَّلْ عَلَى اللَّهِ » * كفاه الأمور ، عمل نماييم ، و مستمسك به عروةالوثقاى : « إِيَّاكَ نَعْبُدُ وَ إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ » گرديم ، و متشبّث به حبل المتين « وَ أُفَوِّضُ أَمْرِي إِلَى اللَّهِ ، إِنَّ اللَّهَ بَصِيرٌ بِالْعِبادِ » شويم . نه به سعى ناقص خود كه : رأى العليل عليل ، و الغريق يتشبّث بكلّ حشيش » .

كار خود گر به خدا بازگذارى حافظ * اى بسا عيش كه با بخت خدا داده كنى

و معتصما به مصداق « قُلْ أَعُوذُ بِرَبِّ الْفَلَقِ مِنْ شَرِّ ما خَلَقَ » استفاده و التجاء به معاذ المتعوّذين و ملجأ الملتجئين بريم تا ما را از شرّ مكايد اخوان زمان در امان بدارد كه « إِنَّمَا الْمُؤْمِنُونَ إِخْوَةٌ » .

امّا در اين عصر ، اكثر برادران ، كإخوة يوسف و كقابيل‌اند ، گاه از حسد و حقد اين برادران در چاه غم بايد بود و گاه از مكر و تهمت زليخاى دنيا در چاه غم بايد شد .

هركجا دردى است ما را در دل است * هركجا خارى است اندر پاى ماست

و كلّ ذلك لا يخلو عن حكمة و مصلحة ، فالخير في ما وقع . مولوى :

اين جفاى خلق با تو در جهان * گر بدانى گنج آمد در نهان

خلق را زين‌سان به تو بدخو كند * تا كه زين سو روى در آن سوگند

و به قصد امتياز حق از باطل گوئيم : « رَبَّنَا افْتَحْ بَيْنَنا وَ بَيْنَ قَوْمِنا بِالْحَقِّ وَ أَنْتَ خَيْرُ الْفاتِحِينَ » ، و صبر كنيم تا : « يَحْكُمَ اللَّهُ بَيْنَنا وَ هُوَ خَيْرُ الْحاكِمِينَ » .

جايى كه قبلة المحققين و قدوة الموحّدين و معتصم الواصلين و مستند الكاملين و مرجع أهل الحقّ و اليقين ، أمير المؤمنين ، علىّ وليّ اللّه ، صلوات اللّه عليه ، در اين مضمون شاكى فرمايد :

قيل : إنّ اللّه ذو ولد * قيل : إنّ الرّسول قد كهنا