رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٦١١

منظومه

* * *

وسوسهء نفس فراموش كن * از دل و جان گفتهء من گوش كن

هستى تو كان جواهر بود * از خَبَث ما و تو طاهر شود

راست به إلّا رسى از ملك لا * راه بيابى به بقا از فنا

مگذر از اين نامه كه نگذشتنى است * نيك نظر كن كه نظركردنى است

* * *

شكر خدا را كه به من داده هوش * دانشم آموخت ز راه سروش

باز رهانيد ز گمراهيم * كرده به هر مخمصه همراهيم

هرچه به پيش آمد و او يار شد * در پى هر كار مددگار شد

كرد به من لطف و كرم آن‌قدر * كز خودى خويش شدم بىخبر

كرد مرا از منى من جدا * ساخت به هستى خودش آشنا

وحدت خود كرد به من آشكار * تا كه شدم در دو جهان كامگار

رهبر من راهبرى را نمود * كز دل من زنگ جهالت زدود

داد من از هستى وهمى ستاد * چون نظرش بر من مسكين فتاد

گشت مرا چون ز كرم پير او * زد به مس قلب من اكسير او

مصطلح قوم به من ياد داد * بر رخ من باب سعادت گشاد

جزء بدم متّصل كل شدم * گِل بدم اكنون همگى گُل شدم

برق بدم آب شدم از گداز * فحم بدم نار شدم از نياز

عكس بدم راه ببردم به اصل * فصل تنم گشت مبدّل به وصل

از كرمش شد همه كارم نكو * عاقبتم خير شد از يمن او

* * *

بندهء اويم من و او شاه من * زان كه نموده است به من راه من

خامهء من ناطق از انعام اوست * نامهء من نامه‌ور از نام اوست

اى كه بدين نسخه نمايى گذر * از سر هستى و منى درگذر

گر به خطايى ببرى ره روان * بهر خدا كوش به اصلاح آن