رسائل فارسى ادهم خلخالى ( فارسى ) — الصفحة ٦٠٧

( مناجات )

ابدان و تعلّق ، آسان بدانسان نخواهد بود . الهى ، عدوّ نفس در كمين و دنيا در پيش و خلق از يسار و شيطان از يمين درآمده‌اند ، بيچاره كه ماييم از عهدهء كدام برآييم .

الهى ، با ما آن كن كه آن تو را شايد و نه آن كن كه ما را بايد . الهى ، تو ما را عزيز گردان كه ديگرى خوار نتواند نمود و تو خوارم مكن كه ديگرى عزيز نتواند نمود .

الهى ، نزديك‌گشتهء تو را دورى ديگران چه ضرر و دورگشتهء تو را از نزديكى ديگران چه حاصل . الهى ، بيگانهء تو با كه آشنا تواند و آشناى تو از كه بيگانه تواند گرديد به يگانگى تو كه بيگانگى در ميان نگنجد .

الهى ، پدر ما آدم ، ع ، در بدايت حال تاج عنايت : « وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها » بر سر نهاد و خلعت كرامت : « اسْجُدُوا لِآدَمَ » * در بر كرد و بر مسند خلافت : « إِنِّي جاعِلٌ فِي الْأَرْضِ خَلِيفَةً » قرار گرفت ، و به فرمان : « يا آدَمُ اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ الْجَنَّةَ * به دار النّعيم جنان درآمد ، و بر سر خوان ضيافت : « وَ كُلا مِنْها رَغَداً حَيْثُ شِئْتُما » بنشست ؛ و در ميان به شومى : « فَوَسْوَسَ لَهُمَا الشَّيْطانُ » نهى : « وَ لا تَقْرَبا هذِهِ الشَّجَرَةَ » * را از فكرت محو نموده ، به خطاب « اهْبِطُوا مِنْها جَمِيعاً » مخاطب و به عتاب « وَ عَصى آدَمُ رَبَّهُ فَغَوى » معاتب گرديد ؛ أمّا در آخر به بشارت : « فَتَلَقَّى آدَمُ مِنْ رَبِّهِ كَلِماتٍ فَتابَ عَلَيْهِ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ » خوش‌دل و عاقبت به خير گشت .

ما نيز در اوايل به تكريم : « وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ » مكرّم شديم ، و به تشريف : « لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ » مشرّف گشتيم ؛ و در وسط به تهديد وعيد :

« أَ يَحْسَبُ الْإِنْسانُ أَنْ يُتْرَكَ سُدىً » مهدّد و مخوّف آمديم ؛ و در آخر به تبشير : « نَبِّئْ عِبادِي أَنِّي أَنَا الْغَفُورُ الرَّحِيمُ » ، و به هدايت : « وَ رَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ » ، و به عنايت : « وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلَّا اللَّهُ » ، و به نويد : « قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ » مبشّر و اميدوار گشتيم . مآل حال ما نيز بر آن منوال خواهد بود . فرزند خلف بوديم ، ميراث پدر برديم .

الهى ، تو دانى كه ما تاب عقاب تو نداريم « وَ لا تُحَمِّلْنا ما لا طاقَةَ لَنا بِهِ » . الهى ، اگر چه ما كثيرالسّهويم امّا تو كريم‌العفوى ، « وَ اعْفُ عَنَّا وَ اغْفِرْ لَنا وَ ارْحَمْنا أَنْتَ مَوْلانا » .

الهى از تو بگريزيم در كه آويزيم . « لا ملجأ و منجى و لا مفرّ منك إلّا إليك . »